Το τσατ

Μανουὲλ Ἐσπάδα (Manuel Espada)

Τὸ chat 

(El chat)

«ΤΑ ’ΒΓΑΛΕΣ ὅ­λα ἐ­πι­τέ­λους;» ρώ­τη­σε τὴν ἄ­γνω­στη στὸ chat.

«Ἔ­χω μεί­νει μὲ τὸ καλ­σόν» πλη­κτρο­λό­γη­σε ἐ­κεί­νη, ξα­ναμ­μέ­νη.

«Βγάλ­το, γρή­γο­ρα» τὴν πρό­στα­ξε, το­νί­ζον­τας τὴν ἀ­παί­τη­σή του μὲ ἕ­να χτύ­πη­μα στὸ τρα­πέ­ζι, λὲς καὶ ἦ­ταν τὸ θαυ­μα­στι­κὸ στὸ τέ­λος μιᾶς φρά­σης.

«Σό­ρυ, κά­τι ἄ­κου­σα, πρέ­πει νὰ εἶ­ναι ἡ πόρ­τα τοῦ γρα­φεί­ου του, γειά.»

«Μὴν μ’ ἀ­φή­νεις στὴ μέ­ση» ἱ­κέ­τευ­σε ἐ­κεῖ­νος.

Ἡ γυ­ναί­κα πα­ρά­τη­σε ἀ­μέ­σως τὸ c­h­at. Ὁ ἄν­τρας ἔ­κλει­σε τὸν ὑ­πο­λο­γι­στή του καὶ βγῆ­κε τσαν­τι­σμέ­νος, ὡ­στό­σο μπῆ­κε στὸ ὑ­πνο­δω­μά­τιο στὶς μύ­τες γιὰ νὰ μὴν ξυ­πνή­σει τὴ γυ­ναί­κα του. Κά­τω ἀ­πὸ τὰ σεν­τό­νια, τὸ ἀ­μυ­δρὸ φῶς μιᾶς ὀ­θό­νης φώ­τι­ζε τοὺς σα­γρὲ τοί­χους.

--

Πηγή: https://bonsaistoriesflashfiction.wordpress.com/2013/07/19/manuel-espada-to-chat/