Βούτηξα στο βυθό με χίλια δυο διαφορετικά ονόματα αλλά δεν σε βρήκα...
Ό,τι ξέρω είναι ό,τι ξέρουν οι λέξεις, και τα νεκρά πράγματα, και αυτό μας κάνει ένα όμορφο μικρό σύνολο, με αρχή, μέση και τέλος, όπως ακριβώς συμβαίνει σε μια καλά δομημένη φράση και στη μακριά σονάτα των νεκρών...
Άν δεν με αγαπάς δεν θα με αγαπήσει κανείς, αν δεν σε αγαπώ δεν θα αγαπήσω...
Ή κάπως έτσι τουλάχιστον. Ό,τι συγκράτησα. Ό,τι πρόλαβα από αυτή την καταιγίδα που τόσο καιρό περίμενα να με πετύχει και τελικά με βρήκε κάπου εκεί, στην Πειραιώς, χωρίς ομπρέλα.
Μόλις γύρισα από το Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη και το Άτιτλο της Έφης Μπίρμπα και δεν μπορώ παρά να γράψω μια μικρή έστω αράδα. Για τον πιο άρτιο και ερεθιστικό & παρακινητικό μονόλογο που έχω ακούσει προσωπικά τα τελευταία χρόνια.
Μινιμαλιστικό και βαθιά απαισιόδοξο -γνωστός Μπέκετ- με έναν Άρη Σερβετάλη να καταφέρνει να κάνει κάθε του πνοή δικιά σου και κάθε γδούπο του στο πάτωμα, μια πρόκληση στο μυαλό σου. Και συνεχίζει...
Πανέμορφο. Από τις παραστάσεις/περφόρμανς που -για μένα τουλάχιστον- αποτελούν έμπνευση. Θα την σύστηνα, αν με ρωτάγατε: http://www.mcf.gr/el/whats_on/?ev=atitlo
Καλό βράδυ σε όλους,
ξι.
