Τσάτσος Κωνσταντίνος - Πριν από το ξεκίνημα

 "Το συνηθισμένο είναι να βρίσκεσαι από πριν σφηνωμένος τυχαία κάπου στα πράγματα και για να μη χάσεις την ισορροπία σου και την τάξη σου και την ησυχία που φέρνει η τάξη μαζί της, να κρατιέσαι στην τυχαία σου θέση με φόβο, ντυμένο, το πιο συχνά, το σχήμα της πίστης ή της συντηρητικοτητας ή της ανάγκης. Το ανθρώπινο όμως είναι να αυτοτοποθετεισαι, να αυτοοριζεσαι, να σπαζεις τη φυσικομαθηματικη τροχιά του φαινομένου σου και να γίνεσαι ελεύθερη ουσία. Από το όριο αυτό και πέρα αρχίζει η ευθύνη, η αμαρτία, ο πόνος και η ιστορία μας".

Lo obvio se viola

Ayer tuve una conversación con un amigo sobre las cosas increíbles que pasan hoy día y las cuales no podemos comprender ni aceptar. Mi interlocutor que estaba en Europa y más concretamente en Grecia, dijo que no entendía cómo podían (los gobiernos) dejar a sus pueblos así (o sea tan humillados y despreciados, teniendo hambre, pobres, sin casas, con sus pensiones cortadas y los sueldos tan bajos...etc...) y yo, que en aquel momento mi mente viajó instantáneamente a Siria, dije que no podía entender como es posible tener/hacer guerras en el siglo 21. Cosas diferentes o decíamos las mismas cosas? Pues, finalmente coincidimos en la misma opinión... No podíamos aceptar el hecho de que lo obvio se viole.

...y luego nos preguntábamos...pero de modo un poco más filosófico...y más retóricamente...: ¿qué podemos hacer? No es que somos muchos contra pocos. Ni lo contrario: pocos contra muchos. Es que somos todos contra todos y aquí he el problema.

----

Χθες είχα μία κουβέντα μ' έναν φίλο σχετικά με τα απίστευτα πράγματα που συμβαίνουν στις μέρες μας και τα οποία δεν μπορούμε ούτε να καταλάβουμε αλλά ούτε και να δεχτούμε. Ο συζητητής μου που βρισκόταν στην Ευρώπη και πιο συγκεκριμένα στην Ελλάδα, είπε ότι δεν καταλάβαινε πώς μπορούν (ενν. οι κυβερνήσεις) να αφήνουν το λαό έτσι (δηλαδή ταπεινωμένο και παρατημένο, να πεινάει, φτωχό, χωρίς σπίτι, με τις συντάξεις του κομμένες και με μισθούς πείνας κτλ...). Κι εγώ, που το μυαλό μου εκείνη τη στιγμή ταξίδεψε στιγμιαία στη Συρία, είπα ότι δεν μπορούσα να καταλάβω πώς είναι δυνατόν να γίνονται/έχουμε πολέμους τον 21ο αιώνα. Λέγαμε διαφορετικά πράγματα ο καθένας ή μήπως λέγαμε τα ίδια; Τελικά καταλήξαμε στην ίδια άποψη: δεν μπορούσαμε να αποδεχτούμε το γεγονός ότι τα αυτονόητα καταπατούνται. 

Κι έπειτα αναρωτιόμασταν, αλλά με διάθεση περισσότερο φιλοσοφική και ρητορική, "και τι μπορούμε να κάνουμε"; Δεν είναι ότι είμαστε πολλοί εναντίον λίγων, ούτε το αντίθετο: λίγοι εναντίον πολλών. Είναι ότι είμαστε όλοι εναντίον όλων και αυτό είναι το πρόβλημα. 

ξι.

con los ojos cerrados (o anti-romanticismo)

Mirar el futuro con los ojos cerrados no es ningún avance... ni tampoco ningún tipo de romanticismo. Con los ojos cerrados sólo tropiezas con el momento, te atascas en el presente, tu futuro se aleja, y el único consuelo es tu pasado cuando quizás en algún momento hayas logrado soñar con los ojos abiertos.

ξι.

Excavaciones

Las excavaciones que te hacen salir dentro de ti son aquellas que te dejan la huella más profunda.

Esas perfectas excavaciones añaden a la arqueología del humanismo y a la arqueología de tu personalidad ... te hacen más humano, más verdadero, más profundo, más temporal y eterno al mismo tiempo. Pasajero y residente. 

Aunque te quedes con grietas.

ξι.

Άν για κάτι

ο άνθρωπος είναι ορισμένος όταν έρχεται σε τούτο τον κόσμο
αυτό είναι να είναι σωστός.

Γιατί το να είναι κανείς σωστός περιλαμβάνει τα πάντα:
και την αλήθεια και την αγάπη 
και τη σοβαρότητα και τη δικαιοσύνη 
και την συμπόνια και την ευσπλαχνία 
και την ενσυναίσθηση και την αλληλεγγύη 
και την ομορφιά του ως ανθρώπου συνολικά.

ξι.

Αγάπη είναι

...ο Μικρός Πρίγκιπας...

ξι.

antipatías

Si no me gusta la cara no me gusta el rostro es porque no me gusta el aura que transmite el cuerpo de la persona del aura transmitida y luego me incomoda el aura del rostro de la cara del cuerpo de la persona de esa persona y es entonces cuando triunfa la soledad de las caras de los cuerpos de las personas de estas auras transmitidas.

¿Me explico? :P

ξι.

Es como un beso onírico y dulce de un amante viejo

Cansada por las noches, aquel libro que da forma a las hojas y letras de un pensamiento o conocimiento o historia... me relaja y me revitaliza al mismo tiempo, me calma y me despierta, me exalta y me hace querer profundizar más...es como una charla interesante con un amigo, como una buena cena cuando tengo hambre o como un café bien caliente después del almuerzo. Es como el beso onírico y dulce de un amante viejo al que sigo queriendo en mis sueños.

Κουρασμένη τα βράδια, εκείνο το βιβλίο που δίνει σχήμα στα φύλλα και στα γράμματα μιας σκέψης ή γνώσης ή ιστορίας... με χαλαρώνει και με αναζωογονεί την ίδια στιγμή, με ηρεμεί και με ξυπνάει, με εξυψώνει και με κάνει να θέλω να βυθιστώ κι άλλο... είναι σαν μια ενδιαφέρουσα κουβέντα με έναν φίλο, σαν ένα καλό βραδινό φαγητό όταν πεινάω ή σαν έναν ζεστό καφέ μετά το μεσημεριανό. Είναι σαν το ονειρικό και γλυκό φιλί ενός παλιού εραστή που εξακολουθώ να τον θέλω στα όνειρά μου.

ξι.

λόγος και ύπαρξη

Δώσε λόγο στην ύπαρξή σου 
και
Ύπαρξη στο λόγο σου.

Κι έτσι θα ξεμπλοκάρει το σύστημα
ειδικώς και παγκοσμίως.

----

Da razón a tu existencia
y
Existencia a tu palabra.

Y así el sistema se desbloqueará 
particular y globalmente.

ξι.

Liberación y libertad

Η πρώτη απελευθέρωση ήρθε όταν σταμάτησα να σκέφτομαι. Γενικώς και λίγο πιο αόριστα. Όταν περιόρισα την ποσότητα, τον αριθμό των σκέψεων που παρήγαγε ο εγκέφαλος.
Και η ελευθερία όταν σταμάτησα να σκέφτομαι το μέλλον και άρχισα να ζω το παρόν.

Έτσι, καταλαβαίνεις, ότι η απελευθέρωση προηγείται της ελευθερίας και επιπλέον ότι είναι προϋπόθεσή της γιατί η σκέψη -ή ακόμα και η παύση της- είναι σταδιακή και αποτέλεσμα προοδευτικό.

Όπως επίσης καταλαβαίνεις ότι καμιά φορά η παύση της σκέψης δεν σημαίνει κενότητα, ανικανότητα ή ηλιθιότητα αλλά προνοητικότητα ή αυτοπροστασία, και ισοδυναμεί με ελευθερία. Γι αυτό και πολλές φορές επιλέγεται ως άποψη και στάση ζωής.
Συμφωνώ.

----

La primera liberación vino cuando dejé de pensar. En general y un poco vagamente; cuando limité la cantidad de pensamientos producidos por el cerebro.

Y la libertad cuando dejé de pensar en el futuro y empecé a vivir el momento. 

Así que, como entiendes, la liberación precede a la libertad y además es un requisito de ella porque la existencia o la ausencia del pensamiento no es otra cosa que un resultado gradual y progresivo del cerebro. 

Como también puedes entender que a veces el hecho de abandonar de pensar no significa vacío, incompetencia o estupidez, sino providencia o autoprotección, y equivale a libertad. Y muchas veces eso es una actitud y estilo de vida.
Estoy de acuerdo.

ξι.

Un paso adelante

La exculpación es un paso adelante hacia la libertad 

que buscaba.

...la ignorada...

Eso ya lo sabemos 

pero

es una cosa saberlo y otra cosa

realizarlo.

ξι.

Rayuela - Κουτσό

y pueeees

¿a quién le da la gana de jugar a rayuela?

και που λεεεες

ποιος κάνει κέφι για κουτσό;

ξι.

Αntonin Artaud

~Πολύ & μόνο & από πάντα αγαπημένος~~

ξι.

άλλη μέρα ξημερώνει

Είναι απίστευτο πόση ζωή σού γεννιέται όταν κοιτάζεις κατάματα την Καρδιά σου...

Es increíble cuanta vida nace cuando miras fijamente a tu Corazón...

ξι.

Μια επαφή ακούσια μ' ένα μοναδικό κλαδί της μιμόζας

Θα σ' ανακαλύψω ξανά για μένα όπως έχω τον πόθο να δω να αναδημιουργούνται ασταμάτητα η ποίηση και η ζωή. 

Te descubriré nuevamente para mí de la misma manera que tengo el deseo de ver recrearse infinitamente la poesía y la vida. 

Ο τρελός έρως (L' amour fou), Εκδόσεις Ύψιλον, 1980, Μτφ: Στ. Ν. Κουμανούδη. Το παραπάνω απόσπασμα βρίσκεται στις σελίδες 114 κ' 115 του βιβλίου.
Έκδοση πρωτοτύπου στα γαλλικά: 1937

ξι.

y llega un momento

Και φθάνει κάποτε η στιγμή που είναι απαραίτητο να εγκαταλείψουμε τα χρησιμοποιημένα μας ρούχα που έχουν ήδη πάρει το σχήμα του σώματός μας και να ξεχάσουμε τους δρόμους που μας οδηγούν πάντα στα ίδια μέρη. Είναι η στιγμή του μεγάλου ταξιδιού. Και αν δεν τολμήσουμε να το ξεκινήσουμε ετούτο το ταξίδι, θα έχουμε μείνει για πάντα στο περιθώριο του εαυτού μας. 

μτφ: ξι. 

Φιλοσοφία

Πολλοί τον γνωρίζετε, εύχομαι πολλοί περισσότεροι να τον (παρ)ακολουθείτε. 

Στέλιος Ράμφος

Η φιλοσοφία -κατά τη γνώμη μου- θέτει τις βάσεις και είναι η βάση της ζωής και της λογικής. Είναι το Άλφα και το Ωμέγα της Ύπαρξης, κι ας ακούγεται υπερβολικό: εν τη υπερβολή η αλήθεια -εξάλλου. Ο άνθρωπος και το ισορροπημένο "είναι" του δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτήν, και αυτή χρειάζεται τον άνθρωπο για να συνεχίζει να πορεύεται, να εκφράζεται, να καθοδηγεί και να προσανατολίζει. Στις εξαθλιωμένες κοινωνίες και στις ευτελείς ιδιοτέλειες των καιρών μας, την χρειαζόμαστε για να επαναπροσδιοριζόμαστε και να ξαναβρίσκουμε τον εαυτό μας, την χρειαζόμαστε για να μεταβάλει σκουριασμένα ή και χαλασμένα μυαλά και για να ξαναφτιάχνουμε πάντα τον εαυτό μας ορθά και ενάρετα. Την χρειαζόμαστε γιατί από μέσα της πηγάζει η Αλήθεια που συνθέτει το Όλον της Ύπαρξης της δικής μας και των άλλων. 

(εδώ παραθέτω έναν από τους πολλούς αξιόλογους Έλληνες φιλοσόφους μας -δεν είναι ο μόνος)

~Καλό ξημέρωμα~~

ξι. 

aires

A veces está pasando algo muy increíble en el aire que respiras... una mezcla de aires de todas las personas que viven y existen en la tierra Tierra, todos muy distintos entre sí que lo único que hacen con una facilidad también muy increíble es sofocarte. 

.aunque estamos en primavera. 

ξι.

Café Novelty en Salamanca

Πήγαινέ με για καφέ και πάρε μου την ψυχή! :p

Ό, τι έχει να κάνει με καφέ ποτέ δεν το χορταίνω! Πετάω την σκούφια μου (και μετά την ξαναπιάνω)!
Κι όταν φέρνω στο μυαλό μου κάποια ιστορικά καφέ, τότε μιλάμε για κάποια καφέ σκέτα απωθημένα!
Ειδικά αν δεν έχω πάει και ποτέ, δεν το συζητώ, είναι κανονικά απωθημένα, βλ. Café de flore στο Παρίσι!
(Αλλά και να έχω πάει, πάντα θέλω να ξαναπηγαίνω)

Στο συγκεκριμένο καφέ -Café Novelty στην Plaza Mayor της Salamanca- σύχναζαν ο φιλόσοφος και δοκιμιογράφος, μυθιστοριογράφος και θεατρικός συγγραφέας Miguel de Unamuno  ο οποίος και οργάνωνε τις κλασικές, & γνωστές στους ισπανομαθείς, tertulias, δηλαδή λογοτεχνικές - κοινωνικές συναθροίσεις σχεδόν σε καθημερινή βάση, ο επίσης φιλόσοφος και δοκιμιογράφος José Ortega y Gasset, o δημοσιογράφος, βιογράφος και δοκιμιογράφος Francisco Umbral και πολλοί πολλοί άλλοι.

Τι άλλο να πω;... Αχ και βαχ... α ναι! Και ~καλησπέρα σας~~

ξι.

υγ: Θα ακολουθήσουν κι άλλα.

La importancia de los valores en la vida humana

En el post anterior me preguntaba, ¿dónde exactamente se encuentra la importancia que prestamos a las cosas?

Me explico un poco más. 

Cada cosa tiene su valor (me refiero a la ética y a la moral como parte del sistema filosófico y a esto me referiré a partir de ahora cuando habla del valor en el texto), esto significa que cada cosa tiene un significado, una importancia y viceversa: no hay cosa sin valor, de la misma manera que no hay persona sin cabeza. Pero ¡ojo!, la cabeza debe tener dentro la mente, una mente; una mente que piensa (igual a un valor que está bien valorado). La mente para la cabeza es el valor que damos a las cosas que nos rodean. Entonces, las personas las forman los valores y cuando los valores no existen, es cuando automáticamente no existen las personas. Y si no existen las personas, entonces no existe la sociedad, la comunidad. Bajo estas condiciones (o sea de dicha inexistencia) no puede existir ningún tipo de asociación, ni de ideas ni de personas y es entonces cuando empiezan a vivir alimañas y canallas, es entonces cuando domina el caos, y el Estado se convierte en una "jungla". 

En este momento, Grecia y dentro de esta crisis que vive (vivimos) y que principalmente es una crisis moral, y tal cual empezó la destrucción social, está sufriendo a primera vista una crisis, como las otras de los otros países, ¿no es así?. Sí, esto es muy cierto: es una crisis económica y moral, moral y económica, pero debemos ver un poco más allá y preguntarnos ¿por qué en los otros países que también viven una crisis económica, no hay fenómeno neonazis? En este punto está claro que me refiero al párrafo anterior. Está claro que yo personalmente busco y encuentro la respuesta y la solución en lo susodicho.

Utilizando todo aquello que este gran poeta surrealista Nanos Valaoritis me ha enseñado a través de nuestras conversaciones (tengo el gran honor de decir que es un amigo personal) y a través de las lecturas de sus libros, utilizando además un poco la poesía y la pura fantasía, busco y encuentro la respuesta: ¡que diseñemos cabezas nuevamente! ¡Y que pongamos dentro unas mentes! Mentes que piensan, mentes con antenas, mentes modestas y morales, que entienden, que valoran y que puedan superar a nosotros, los seres humanos. 

Cabezas con cerebros.

Algo cambiará, ¿no?

ξι.