Γιατί να διαβάζουμε τους κλασικούς

Ένα παλιότερο αρθράκι μου σχετικά με τους κλασικούς και την αναγκαιότητα της ύπαρξής τους στη ζωή μας μέσα από τις αναγνώσεις των βιβλίων τους, μπορείτε να βρείτε εδώ.

Εν μέσω πανδημίας, μένουμε σπίτι και διαβάζουμε...όσο μπορούμε περισσότερο, κλασικούς ή/και όχι τόσο κλασικούς. Κρατάμε την επαφή με τον εαυτό μας την οποία τόσο απλά και όμορφα μας τη δίνει η επαφή με τα βιβλία όσο μπορούμε περισσότερο και καλύτερα. 

Κι αυτό θα περάσει αλλά ας βγούμε δυνατότεροι και σοφότεροι απ' αυτή την ιστορία. 

ξι.

CAM LOVER, CAM!

Βρώμικα ρούχα λαδωμένα μαλλιά
μονολογώ μοιρολογώ
μάτια θλιμένα πρόσωπα καταθλιπτικά
τρελός κι ημίτρελος
στεγός και άστεγος
τοξικός και τοξικομανής
καθαρός κι ελεύθερος
άνευ ουσίας και άνευ περιουσίας
ο επιούσιος δεν υπάρχει πια
κάθε μέρα όλοι σταυρωνόμαστε
κι από πίσω ταμπέλες με χείλη γυαλιστερά
σε προ(σ) καλούν "CAM Lover CAM
ΓΙΝΕ ΜΕΛΟΣ ΤΩΡΑ!"
Κάθε μέρα όλοι σταυρωνόμαστε
μα ανάσταση καμιά...

ξι.

 ΜΕΤΡΌ Αθήνας, 10-04-2019

Venezuela

La vida no es así, o por lo menos no debería ser así. ¿Qué falta? ¿Qué nos falta? Un montón de valores que la crisis económica hizo que emergieran: falta de humanidad, respeto, consideración y ternura entre nosotros... Y algo más... una falta de seguridad y de obviedad de las cosas necesarias que los políticos que nos gobiernan deberían ofrecernos.
Si volvería? -No...si tuviera la opción. Pero si finalmenente volvería, entonces sí que haría todo lo que he hecho hasta ahora. No me gusta el mundo en el que vivo pero me pongo en el lugar de los otros que sufren. Y eso -personalmente- me mejora... aunque no me alivia la pena de la injusticia que hay en el mundo. Pues entonces ese mejoramiento personal no basta... sufro junto con los demás, soy infeliz e incapaz de ayudar. La tristeza y el dolor de mi próximo es también mi tristeza y dolor.

----
Η ζωή δεν είναι ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. Τι λείπει; τι μας λείπει; -Μια σειρά από αξίες που η οικονομική κρίση ανέδειξε: έλλειψη ανθρωπιάς, σεβασμού, ενσυναίσθησης και αγάπης και στοργής ανάμεσά μας... Και κάτι άλλο ακόμα... την σιγουριά και το αυτονόητο των απαραίτητων πραγμάτων που οι πολιτικοί που μας κυβερνούν  θα έπρεπε να μας παρέχουν.
Αν θα επέστρεφα; -Όχι...αν είχα την επιλογή. Αλλά αν τελικά επέστρεφα, τότε ναι, θα έκανα και πάλι τα ίδια (τουλάχιστον κοιμάμαι με ήσυχη τη συνείδησή μου τα βράδια).
Δεν μ' αρέσει ο κόσμος στον οποίο ζω αλλά μπαίνω στην θέση του άλλου που υποφέρει. Και αυτό -προσωπικά- με κάνει καλύτερο άνθρωπο... αλλά δεν μου απαλύνει τον πόνο την αδικίας που υπάρχει στον κόσμο. Δηλαδή αυτός ο "καλύτερος άνθρωπος" που γίνομαι δεν αρκεί, δεν μου αρκεί... Υποφέρω μαζί με τους άλλους, είμαι δυστυχής και ανίκανη να βιηθήσω. Η θλίψη και ο πόνος του διπλανού μου, είναι και δική μου θλίψη και πόνος.

ξι.

Lo obvio se viola

Ayer tuve una conversación con un amigo sobre las cosas increíbles que pasan hoy día y las cuales no podemos comprender ni aceptar. Mi interlocutor que estaba en Europa y más concretamente en Grecia, dijo que no entendía cómo podían (los gobiernos) dejar a sus pueblos así (o sea tan humillados y despreciados, teniendo hambre, pobres, sin casas, con sus pensiones cortadas y los sueldos tan bajos...etc...) y yo, que en aquel momento mi mente viajó instantáneamente a Siria, dije que no podía entender como es posible tener/hacer guerras en el siglo 21. Cosas diferentes o decíamos las mismas cosas? Pues, finalmente coincidimos en la misma opinión... No podíamos aceptar el hecho de que lo obvio se viole.

...y luego nos preguntábamos...pero de modo un poco más filosófico...y más retóricamente...: ¿qué podemos hacer? No es que somos muchos contra pocos. Ni lo contrario: pocos contra muchos. Es que somos todos contra todos y aquí he el problema.

----

Χθες είχα μία κουβέντα μ' έναν φίλο σχετικά με τα απίστευτα πράγματα που συμβαίνουν στις μέρες μας και τα οποία δεν μπορούμε ούτε να καταλάβουμε αλλά ούτε και να δεχτούμε. Ο συζητητής μου που βρισκόταν στην Ευρώπη και πιο συγκεκριμένα στην Ελλάδα, είπε ότι δεν καταλάβαινε πώς μπορούν (ενν. οι κυβερνήσεις) να αφήνουν το λαό έτσι (δηλαδή ταπεινωμένο και παρατημένο, να πεινάει, φτωχό, χωρίς σπίτι, με τις συντάξεις του κομμένες και με μισθούς πείνας κτλ...). Κι εγώ, που το μυαλό μου εκείνη τη στιγμή ταξίδεψε στιγμιαία στη Συρία, είπα ότι δεν μπορούσα να καταλάβω πώς είναι δυνατόν να γίνονται/έχουμε πολέμους τον 21ο αιώνα. Λέγαμε διαφορετικά πράγματα ο καθένας ή μήπως λέγαμε τα ίδια; Τελικά καταλήξαμε στην ίδια άποψη: δεν μπορούσαμε να αποδεχτούμε το γεγονός ότι τα αυτονόητα καταπατούνται. 

Κι έπειτα αναρωτιόμασταν, αλλά με διάθεση περισσότερο φιλοσοφική και ρητορική, "και τι μπορούμε να κάνουμε"; Δεν είναι ότι είμαστε πολλοί εναντίον λίγων, ούτε το αντίθετο: λίγοι εναντίον πολλών. Είναι ότι είμαστε όλοι εναντίον όλων και αυτό είναι το πρόβλημα. 

ξι.

και περνούσαν οι μέρες

οι ώρες

τα λεπτά

και μετά ήρθαν αυτά τα τελευταία κρύα δευτερόλεπτα

σαν τα αμέτρητα ποδοβολητά που σε κατέτρεχαν τα δυο τελευταία χρόνια

για να σε αρπάξουν ξαφνικά από το χέρι και να σε πετάξουν δυνατά στην άλλη άκρη αυτού του κόσμου, στη λύτρωση, στο φως.

Δεν είναι όμως έτσι το δίκαιο.

Αχ βρε Βαγγέλη μου... Αν ήξερες πόσο σ' αγάπησε όλη η Ελλάδα και πόσο κοντά σου θα ήμασταν όλοι αν μας είχες δώσει ένα σημάδι μόνο, κάτι μικρό, ένα νεύμα, να καταλάβουμε τι περνάς δεν θα 'σουν μόνος σου Βαγγέλη μου, ποτέ δεν θα το πέρναγες αυτό. 

Καλή ανάπαυση καλέ μου Βαγγέλη. 

Ήσουν, είσαι και θα είσαι στις καρδιές όλων μας. 

Είσαι ένας άγγελος.

ξι.

Εκλογές

ξι.

Πλήξη (μεταπασχαλινή)

Πράξε κάτι πρωτότυπο όχι για να ξεχωρίσεις και για τον αυτοσκοπό αλλά για να νιώθεις και να είσαι διαφορετικός, πραγματικά διαφορετικός και πολυποίκιλος εντός. Να πρωτοτυπείς για να προσφέρεις κάτι το ιδιαίτερο και ξεχωριστό, το καινούργιο, το νεωτερικό και μοντερνιστικό, πρωτοποριακό, κάτι το ανύπαρκτο ως τα τώρα, κάτι που μπορεί να αποτελέσει σημείο αναφοράς και έμπνευσης για σένα (ξανά) και για τους άλλους, και όχι για να εντυπωσιάσεις (αν και πολλές φορές έχεις πράγματα να πεις, αλλά χάνεις το παιχνίδι λόγω ύφους και ως εκ τούτου, λόγω ήθους, -αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα μεγάλη). Αν, λοιπόν, δεν πράττεις κάτι πρωτότυπο, τότε να μην πράττεις; Ώρες ώρες είναι τόσο βαρετό και κοινό το ίδιο, που λέω ναι, να μην δοκιμάζεις και να μην προσποιείσαι ότι πράττεις. Να πράττεις για να μιλάς, γιατί έχεις κάτι να πεις και όχι για να κάνεις. Αυτό το κάνουν πολλοί. 


υγ1: Όπως κατάλαβες, πλήττω αφόρητα που δεν βλέπω καμιά πρωτοτυπία στα γράμματα, στην σκέψη, στη ζωγραφική, στον κινηματογράφο, στη μουσική. Ευτυχώς αυτό δεν ισχύει στο 100%, ισχύει όμως σε μεγάλο ποσοστό.

υγ2: Επίσης, σε περίπτωση έλλειψης έμπνευσης και πρωτοτυπίας, μπορείς κάλλιστα να "παρατηρείς" γιατί είναι σίγουρο ότι κάτι πολύ καλό θα προκύψει κάποια στιγμή από αυτή την παρατήρηση...

ξι.

η σημασία του σχολάσματος

Υπάρχουν πολλές μικρές στιγμές χαράς μέσα στην καθημερινότητα που συνθέτουν το όλον του ευ ζην και της καλής ψυχολογίας του ανθρώπου. Κάτι πολύ πολύ μικρές στιγμές που συχνά συμβαίνουν ανυποψίαστα και ασύνειδα, όπως πχ το να σχολάς από την δουλειά σου και να γυρνάς επιτέλους στο σπίτι μετά από μια δύσκολη μέρα, μπορεί και εύκολη -δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η δράση και η παραγωγή, η ενέργεια, η προσφορά και η αναγνώριση, η ανταμοιβή του κόπου, στοιχεία που προσφέρουν στον άνθρωπο πολλά περισσότερα από την απλή εκτέλεση μιας εργασίας ή δουλειάς, στοιχεία που κανείς τα αντιλαμβάνεται μόνο όταν εργαστεί: αξίες... και μετά η επιστροφή στη βάση για ξεκούραση. Μόνο που υπάρχει μια σημαντική και μέγιστη προϋπόθεση για αυτή την φαινομενικά μικρή απόλαυση, που αθροιστικά και καθημερινά, εξισορροπεί τον άνθρωπο... Η προϋπόθεση ότι ΣΧΟΛΑΣ. 

~ΕΛΛΑΔΑ~~

ξι.

aires

A veces está pasando algo muy increíble en el aire que respiras... una mezcla de aires de todas las personas que viven y existen en la tierra Tierra, todos muy distintos entre sí que lo único que hacen con una facilidad también muy increíble es sofocarte. 

.aunque estamos en primavera. 

ξι.

,útil.in,

.El hecho de que seamos muchos 

aumenta la posibilidad de la 

duda, 

y así de lo 

in(?)útil.

Το γεγονός ότι είμαστε πολλοί 
αυξάνει την πιθανότητα της 
αμφιβολίας, 
και έτσι του 
α(;)σκάρτου.

ξι.

Στα 'λεγα

Λίγο παλιό (άρθρο Ιουνίου) αλλά "καλό". 
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=367196

Πού ακριβώς έγκειται η σημασία (εννοώ η αξία και σπουδαιότητα) που δίνουμε στα πράγματα; 
Κοντολογίς, στο παιχνίδι "χάνω τη σημασία των πραγμάτων" (κοινώς "χάνω τον μπούσουλα"), φυσικά η υπεροψία και η άγνοια "πληρώνονται". Και εφόσον πρόκειται για παιχνίδι ζωής, χάνεις ζωές. Το ποιες, πόσες, πώς κτλ είναι άλλο θέμα, εξίσου σημαντικό όμως.

¿Dónde exactamente reside el significado (y con esto quiero decir el valor y la importancia) que prestamos a las cosas?
En pocas palabras, en este juego "pierdo el significado de las cosas" (en otras palabras, "pierdo mi cabeza"), por supuesto la arrogancia y la ignorancia "se pagan". Y como se trata de un juego de vida, entonces pierdes vidas. Cuáles, cuántas, cómo etc es otra cosa, pero igual de importante.

ξι.

Άκρα

Όσο πάει και τα αυτονόητα καταργούνται. 
Ποδοπατούνται από τα συμφέροντα και την εγωπάθεια, από την τρέλα και το σαλτάρισμα και από κάθε λογής "άκρα".

Και κάποιες νύχτες οι ανάσες βαραίνουν επικίνδυνα και το σώμα αρχίζει να στάζει αίμα αντί για ιδρώτα.

Μα δεν καταλαβαίνει ο Άνθρωπος ότι τα άκρα δεν λυπούνται κανέναν; Στα άκρα δεν υπάρχει μάζεμα, τα άκρα είναι αιμοσταγή και αδιάκριτα, είναι πλοκάμια που απλώνονται και καίνε. Και όσο πιο κοντά τους πας, τόσο περισσότερο καίγεσαι.

Δεν τίθεται θέμα επιλογής, τίθεται θέμα απόφασης και δράσης.
Αύριο το "κάποιες" από τις νύχτες θα εξαφανιστεί και θα γίνουν "όλες", και θα βρεθούμε εσύ κι εγώ στην καρδιά της λάμψης της.

Δεν είναι φόβος γιατί τα ελεύθερα και καθαρά μυαλά δεν τρέμουν (σαν του Παύλου Φύσσα).

Είναι ανάγκη. Ανάγκη και ζωή. Ανάγκη και ζωή κι ελευθερία. Ελευθερία και Δημοκρατία.

Είναι τα αυτονόητα της Ύπαρξης.

ξι.

Γλώσσα

Νεκρό είναι μόνο ό,τι δεν υπάρχει.

Κι αν εσύ ο ζωντανός δεν μιλάς, δεν σκέφτεσαι, δεν νιώθεις χρησιμοποιώντας τα υπαρκτά, μα ούτε και λογαριάζεις ότι έχεις υπάρξει και συνεχίζεις να υπάρχεις χάρη σ' αυτά, 
τότε λυπάμαι αλλά μπερδεύεις τις λέξεις και τις έννοιες, τα υποκείμενα και τα αντικείμενα, η ύπαρξή σου χοροπηδάει πάνω σε γλιστερό τεντωμένο σκοινί και ειλικρινά δεν ξέρω για ποια νέκρα μιλάμε και ποιος ακριβώς είναι ο νεκρός.


~αυτό για τα αρχαία ελληνικά που καταργούνται~

ξι.

En el ojo del ciclón

Cuando estás en el ojo del ciclón

no importa ni el allí, ni el yo.

Sólo importa el aquí y el nosotros

y lo que vamos a hacer frente a la catástrofe.

Όταν βρίσκεσαι στο μάτι του κυκλώνα

δεν έχει σημασία ούτε το εκεί, ούτε το εγώ.

Σημασία έχει μόνο το εδώ και το εμείς

και τι θα κάνουμε μπροστά στην καταστροφή.

ξι.

γραφές

Οι γραφές στο χαρτί είναι για να σκοτώνουν τη μοναξιά μου

                                                       σου

                                                       του

                                                       μας

                                                       σας 

                                                        τους

Και να τις ενώνουν όλες μεταξύ τους σε μια παρέα.

Los escritos en el papel son para matar mi

                                                         tu

                                                         su

                                                         nuestra

                                                         vuestra

                                                         su    soledad
Y unirlas todas juntas en una compañía.

ξι.

Desaparecidos

No me importa desaparecer.

sino

Me importa si desaparezco.

.δεν ξέρω αν γίνομαι αντιληπτή.

ξι.

οι γιγαντούληδες των Σαββατόβραδων

.το ανθρωπάκι που έχει αποκηρύξει τους διαλόγους.κι έχει κηρύξει λατρευτούς τούς μονολόγους του.πόσο ευτυχισμένο νιώθει όταν συνομιλεί με τις εγκυκλοπαίδειες του.πόση χαρά.πόση ευτυχία.και πόσο φόβο όταν ορθώνονται μπροστά του αρθρώσεις ξένες προς τους γνωστούς και προσφιλείς του φθόγγους.μεταμορφώνεται τότε στον αυτιστικό γίγαντα που καλά κρύβει μέσα του.και κανένας μπροστά του δεν έχει λόγο ύπαρξης.τουλάχιστον στην ακτίνα του οπτικού του πεδίου.κρίμα γιατί έτσι θα συνεχίσει επ' άπειρον και επαπειλούμενο να πίνει σκέτο και μονό το ελληνικό του καφεδάκι.

*η όμορφη φωτογραφία για να ξορκίσουμε τον αυτισμό!*

ξι.

Γράμμα στον Άνθρωπο

Άνθρωπε,
επειδή σε βλέπω να τριγυρνάς σε
ύποπτα λημέρια βρώμικων σκέψεων και
να χάνεσαι σε βίους τρυφηλούς κι αβίωτους
πάψε πια να διχάζεσαι έτσι άσκοπα
εσωτερικά κι εμφύλια
και αντί για διατάγματα επιστράτευσης
στείλε καθάρια μηνύματα
συμπαντικά
σ’ εσένα και στους άλλους
κι επιστράτευσε καλύτερα
-κι εγώ μαζί σου-
το μυαλό
τη δύναμη και
τις αξίες σου
για να βρεθούμε όλοι μαζί ξανά
.για μια φορά.
.αληθινά.

Με αγάπη,
ξι.

~Γράμμα στον Άνθρωπο~

Χρώματα

Κι αν παλεύεις να κατεβάσεις τον μέσο όρο, είσαι πολύ κοντά.Στην εξαθλίωση.Μα εσύ που αγαπάς τα παιχνίδια ξεχνάς ότι θα έρθει η στιγμή που θα παίξουμε κι ένα άλλο αγαπημένο σου/μας που λέγεται.boomerang.

Καλημέρα μας,
ξι.

¿Qué haces?

Geopoliticus Child Watching the Birth of a New Man, 1943
O Νταλί ζωγράφισε το έργο αυτό όταν ήταν στην Αμερική και συμβολίζει την αναγέννησή του στο νέο κόσμο μακρυά από την αναταραχή του πολέμου στην Ευρώπη. Από τα πιο γνωστά έργα του της "κλασικής" περιόδου του. http://www.famouspainter.com/galleries/birth_of_the_new_man.htm

¿Qué haces cuando ves al hombre aplastar al hombre?
Y ¿qué haces cuando el hombre aplasta a ti?
Te ves aplastado.
Una noche sin estrellas
Supongo que
Te sientes desanimado
Triste
Presionado
Y
Te vas.

ξι.