Γιατί να διαβάζουμε τους κλασικούς

Ένα παλιότερο αρθράκι μου σχετικά με τους κλασικούς και την αναγκαιότητα της ύπαρξής τους στη ζωή μας μέσα από τις αναγνώσεις των βιβλίων τους, μπορείτε να βρείτε εδώ.

Εν μέσω πανδημίας, μένουμε σπίτι και διαβάζουμε...όσο μπορούμε περισσότερο, κλασικούς ή/και όχι τόσο κλασικούς. Κρατάμε την επαφή με τον εαυτό μας την οποία τόσο απλά και όμορφα μας τη δίνει η επαφή με τα βιβλία όσο μπορούμε περισσότερο και καλύτερα. 

Κι αυτό θα περάσει αλλά ας βγούμε δυνατότεροι και σοφότεροι απ' αυτή την ιστορία. 

ξι.

Σαν σε ώμο αλλοτινό

...Όταν ξοδεύεσαι σε χαμένες μέρες και σκέφτεσαι τι κρίμα που άφησες άλλη μια μέρα να περάσει έτσι δίχως χαρά (& πώς με χαρά άλλωστε) και πως οι μέρες περνάνε και πώς περνάνε, και οι εποχές αλλάζουν εντός σου κι εκτός σου...και...και...και... Και τότε έρχεται αυτό το τραγούδι στο μυαλό και γαληνεύεις περίεργα (ξέρεις μέσα σου γιατί)...γιατί είναι μια γαλήνη που όμοια της δεν υπάρχει...και την φέρνεις στο μυαλό σου γιατί στην πραγματικότητα δεν υπάρχει...την φτιάχνεις για να κρατήσει όσο κρατάει το τραγούδι...και κλείνεις τα μάτια, ακούς τους στίχους...ό,τι έκανες κι ό,τι δεν έκανες και ό,τι θα μπορούσες να 'χες κάνει μα ποτέ δεν το έζησες...και έτσι...κάπως έτσι...κρατάς για λίγο το κεφάλι σου έξω απ' το νερό...σαν σε ώμο αλλοτινό...

ξι.

Un trocito

Un trocito de cielo en el gris del mundo

Ένα κομματάκι ουρανού στο γκρι του κόσμου

~Καλημέρα σας~~

ξι.

Bocas

Hay bocas que inspiran bocas
y
Hay bocas que imitan palabras que imitan bocas que imitan palabras que imitan bocas que imitan ...

Υπάρχουν στόματα που εμπνέουν στόματα
και
Υπάρχουν και στόματα που μιμούνται λέξεις που μιμούνται στόματα που μιμούνται λέξεις που μιμούνται στόματα που μιμούνται ...

ξι.

Κρισναμούρτι: Περί αξιοπρέπειας | DOC TV | documenting everyday life

Κρισναμούρτι: Περί αξιοπρέπειας | DOC TV | documenting everyday life

Στο κείμενο πιο πάνω περί αξιοπρέπειας -το οποίο προτείνω ανεπιφύλακτα να διαβάσετε και το οποίο βιβλίο θα αγοράσω με την πρώτη ευκαιρία- ο Κρισναμούρτι λέει μεταξύ άλλων ότι υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που δεν είναι "πιασμένοι" σ’ αυτό το «πάνω κάτω» της ποικιλομορφίας στη διάθεση η οποία πιστεύεται από κάποιους ότι είναι μέρος της ύπαρξης, προϋπόθεσή της ή ότι την επιβεβαιώνει με κάποιο τρόπο. Ωστόσο, όπως λέει στο κείμενο, υπάρχουν άνθρωποι "που είναι ελεύθεροι από το να παλεύουν να γίνουν κάτι, έτσι που εσωτερικά υπάρχει μια σταθερότητα που δεν είναι αποτέλεσμα θέλησης, μια σταθερότητα που δεν έχει καλλιεργηθεί, που δεν είναι σταθερότητα από συγκεντρωμένο ενδιαφέρον σε κάτι, ούτε είναι αποτέλεσμα κάποιας δραστηριότητας σαν τις παραπάνω. Εμφανίζεται, όταν η θέληση παύει να δρα." Τα λόγια αυτά είναι από τα πιο σοφά που έχω ακούσει και όλο το κείμενο γενικότερα υπήρξε για μένα μια πολύ ευχάριστη αποκάλυψη. 

Όλο το κείμενο διατρέχει η ιδέα ότι η αξιοπρέπεια του καθένα σχετίζεται και συνδυάζεται με πολλά μικρά πράγματα και κυρίως πολλές μικρές ελευθερίες, απελευθερώσεις, συναισθήσεις και επιγνώσεις. Κατ' επέκταση και επιπρόσθετα -λέω εγώ εκ των υστέρων- σχετίζεται και με τις ενσυναισθήσεις, γιατί έναν μεγάλο βαθμό ελευθερίας ενέχει και η ενσυναίσθηση, έτσι τουλάχιστον όπως την αντιλαμβάνομαι: το να μπαίνεις δηλαδή στην θέση του άλλου. Δεν αρκεί εσύ ο ίδιος να είσαι και να νιώθεις ελεύθερος, αλλά επιβάλλεται να αναγνωρίζεις και να σέβεσαι την ελευθερία του άλλου, του συνανθρώπου σου, ακριβώς όπως ο συνάνθρωπός σου θα αναγνωρίσει (ή τουλάχιστον θέλεις και θα έπρεπε να αναγνωρίσει) τη δική σου ελευθερία. Ο χώρος και ο χρόνος που τον περιβάλλει, απαιτεί τον ίδιο σεβασμό και τήρηση σαν να ήταν ο δικός σου. Ενσυναισθανόμαστε και κατανοούμε τις ανάγκες των άλλων γιατί κάποιες από αυτές, οι ζωτικής σημασίας, είναι και δικές μας. Γινόμαστε ελεύθεροι σαν μικροί πλανήτες να συμπεριφερόμαστε, να περιφερόμαστε αναμεταξύ μας με τα δαχτυλίδια ελευθερίας -σαν δίχτυα προστασίας- να μας διαμορφώνουν. Αν ο καθένας ατομικά και προσωπικά επιτύχει αυτό, τότε νομίζω ότι μία από τις μέγιστες πραγματικές ελευθερίες έχει επιτευχθεί, που -επιστρέφοντας στο υπέροχο κείμενο του Κρισναμούρτι - αυτομάτως συνεπάγεται την επίτευξη και την θωράκιση του ανθρώπου με αξιοπρέπεια. 

Σας εύχομαι ~Καλά Χριστούγεννα~~

φίλοι μου.

ξι.

Caminos

.Tus ojos son los caminos por los que he caminado.
.Tus ojos son mis viajes inolvidables.

~y siempre lo serán~

ξι.

acercándose a la locura

Necesito un poco de filosofía sólo por no decir que las cosas son inventos de mi fantasía.


ξι.
(inspirada por José Ortega y Gasset)

Rene Magritte

hoy

.también.seguiré.buscando.la.simplicidad.en.los.otros. ~ξι.

Σήμερα

Σήμερα ξύπνησα με μια αίσθηση αναζήτησης.
Στον ύπνο μου προσπαθούσα να φτιάξω ρίμες.
Είχα καιρό να ξυπνήσω με τέτοια διάθεση και τέτοια αίσθηση.
Έφτιαξα έναν ελληνικό (διπλό με λίιγη μαύρη ζάχαρη), άνοιξα το παράθυρο και κάθισα στο γραφείο.

Ράθυμα οι

ιδέες άρχισαν να

μαζεύονται

ελπίζοντας να μπουν

σε μια σειρά.


Όμορφη μέρα.


ξι. 

όταν μεγαλώσω

Όταν μεγαλώσω θα κάνω τρία παιδιά: την Μαρίνα που νοσταλγικά θα' χει το όνομα της μάνας μου, την Σιλβάνα για να θυμίζει εγωιστικά εμένα στα νιάτα μου και τον Έκτορα που θα' ρθει να επισφραγίσει επιτέλους την μάχη όλων των μαχών.

Αισίως μπαίνω στα εβδομήντα.

Και είμαι ακόμα νοσταλγικά, εγωιστικά και μαχητικά μόνη.

ξι.

todo

anhelando y soñando

preguntándome

todo inmóvil

todo vacío

;

a cambio te daré mi corazón.

ξι.

http://en.wikipedia.org/wiki/K.Bhta

:adivinanza:

σαν τα αστέρια ~

που Λεύτερα και ανυστερόβουλα

κρέμονται στον ψηλό ουρανό

έτσι σ' αγαπώ και κρέμομαι κι εγώ...

ξ.

como las estrellas

que libre y sinceramente

flotan en el alto cielo

de este mismo modo yo también te amo y floto...

Δημοσιευμένο στο περιοδικό chimeres .

el Sol

σήμερα, εκεί που γύρναγα με το αμάξι από το γραφείο. στο τέρμα της Εθνικής Οδού με τύφλωσε ο Ήλιος. λίγο πριν κρυφτεί για το βράδυ του. τον κοίταζα κατάματα κι αυτός με τύφλωνε πρωτόγνωρα. ανέβασα το σκίαστρο του οδηγού στο αυτοκίνητο (δεν έχω ιδέα πώς λέγεται ή αν το λέω σωστά~είναι η πρώτη λέξη που μου ήρθε στο μυαλό) κι έβγαλα τα γυαλιά ηλίου. για να εξυπηρετηθούμε και οι δύο. κι έπειτα αυτός κρύφτηκε πίσω από τους 'τοίχους τους ψηλούς κι απροσπέλαστους' μιας πολύ ψηλής πολυκατοικίας. γέμισα με φώς. το ίδιο κι η καρδιά μου. που την είχα κλειστή κι απροσπέλαστη για αιώνες σε ένα συρτάρι. κάπου. σε ένα γραφείο σκονισμένο ξεχασμένο σε μια αποθήκη. ήταν ωραία. και σκέφτηκα "λες;", "μήπως;", με τα "μήπως" κάποτε σωζόμασταν... ;; ...

χαιρετώ σας και φιλώ σας,

ελπίζω να είστε πολύ πολύ καλά :-))

ξ.

y brilla el sol hacia Valparaíso ...................

El sol ~ Pablo Neruda

άστρο νετρονίων

Κουβαλάς τώρα τόνους αστρικής σκόνης
Στο πέρασμά σου όλα χάνονται πίσω σου
Χιλιάδες έτη φωτός μακριά από τη Γη
Νεφέλωμα σκόνης. Νεφέλωμα ισορροπιών
Και στο κέντρο, επιθανάτια έκρηξη
Σουπερνόβα μιας παλιάς ζωής
Εσύ η σουπερνόβα
Κι εγώ η αστρική σου σκόνη.


estrella de neutrones

Ahora tú llevas toneladas de polvo astral
Al caminar todo se pierde atrás
A miles de años luz de la Tierra
Nebulosa de polvo. Nebulosa de equilibrios
Y en el centro, una explosión de la muerte
Supernova de una vida vieja
Tú eres la Supernova
Y yo tu polvo astral.

ξ.


Καπου εδω βρισκομαστε. Γιατι τη μνημη, αν δεν την κανεις εσυ παρεα, σε ξεχνα.
Porque si la memoria no la haces compañía, te olvida.



Publicado en la revista / Δημοσιευμένο στο περιοδικό chimeres .

melancolía_por WB, algo majestuoso

Algo para Vds. antes de que se vaya el julio...

http://en.wikipedia.org/wiki/William_Basinski

Avant-garde

Ambient music via tape loops.

(2003)

κάτι μικρό πριν φύγει κι αυτός ο ιούλης...

ξι.

Άτιτλο

Βούτηξα στο βυθό με χίλια δυο διαφορετικά ονόματα αλλά δεν σε βρήκα...

Ό,τι ξέρω είναι ό,τι ξέρουν οι λέξεις, και τα νεκρά πράγματα, και αυτό μας κάνει ένα όμορφο μικρό σύνολο, με αρχή, μέση και τέλος, όπως ακριβώς συμβαίνει σε μια καλά δομημένη φράση και στη μακριά σονάτα των νεκρών...

Άν δεν με αγαπάς δεν θα με αγαπήσει κανείς, αν δεν σε αγαπώ δεν θα αγαπήσω...

Ή κάπως έτσι τουλάχιστον. Ό,τι συγκράτησα. Ό,τι πρόλαβα από αυτή την καταιγίδα που τόσο καιρό περίμενα να με πετύχει και τελικά με βρήκε κάπου εκεί, στην Πειραιώς, χωρίς ομπρέλα.

Μόλις γύρισα από το Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη και το Άτιτλο της Έφης Μπίρμπα και δεν μπορώ παρά να γράψω μια μικρή έστω αράδα. Για τον πιο άρτιο και ερεθιστικό & παρακινητικό μονόλογο που έχω ακούσει προσωπικά τα τελευταία χρόνια.

Μινιμαλιστικό και βαθιά απαισιόδοξο -γνωστός Μπέκετ- με έναν Άρη Σερβετάλη να καταφέρνει να κάνει κάθε του πνοή δικιά σου και κάθε γδούπο του στο πάτωμα, μια πρόκληση στο μυαλό σου. Και συνεχίζει...

Πανέμορφο. Από τις παραστάσεις/περφόρμανς που -για μένα τουλάχιστον- αποτελούν έμπνευση. Θα την σύστηνα, αν με ρωτάγατε: http://www.mcf.gr/el/whats_on/?ev=atitlo

Καλό βράδυ σε όλους,

ξι.

Que lástima pero adiós...

Por los versos me despido de los años que han pasado...

Por la música doy la bienvenida a los años que van a venir... loscorazones, lasalmas, elcuerpo, tú y yo que voyvienes!

;

Με τους στίχους αποχαιρετώ τα χρόνια που πέρασαν...

Με τη μουσική καλωσορίζω τα χρόνια που θα έρθουν... οικαρδιές, οιψυχές, τοσώμα, εσύ κι εγώ που ερχομέρχεσαι! )

ξι.

(εδώ το βιντεοκλίπ που είναι -με μια λέξη- κουκλίστικο!: http://www.youtube.com/watch?v=0v92OsaD40w&feature=channel)

Café y Cielo

El mejor café es el que se bebe a unos cuántos kilómetros de la Tierra; aunque te hayas olvidado de tus sueños en aquella, aunque los tengas encajonados -y sin quererlo... atrapados- entre montañas y edificios, entre mares y gente, o dentro de tus pensamientos y tus visiones y tus planes y tu manera de ver las cosas, y tu manera de ser... Dentro de esa idea y de ese deseo -arrugados ya- que en el pasado, en algún cierto momento, habías creído y forjado para ti mismo...

El mejor café cuando no piensas mucho en las cosas...supongo...(los kilómetros son de ayuda)

Ο καλύτερος καφές είναι αυτός που πίνεις κάμποσα χιλιόμετρα πάνω από τη Γη, ακόμη κι αν έχεις ξεχάσει τα όνειρά σου σε εκείνη, ακόμη και αν τα έχεις στριμωγμένα -και χωρίς να το θέλεις... εγκλωβισμένα- μεταξύ βουνών και κτιρίων, μεταξύ θαλασσών και ανθρώπων, ή μέσα στις σκέψεις σου και στις απόψεις σου και στα σχέδιά σου και στον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα, και στο είναι σου... Μέσα σε αυτή την ιδέα και την επιθυμία, τις ρυτιδιασμένες πια, που στο παρελθόν, κάποια στιγμή, είχες πιστέψει και είχες χαλκέψει για τον ίδιο σου τον εαυτό...

Ο καλύτερος καφές όταν δεν πολυσκέφτεσαι τα πράγματα... υποθέτω... (βοηθούν και τα χιλιόμετρα)

Καλή Πρωτοχρονιά.

ξι.

Abismo

Μερικές φορές φθάνω ως την άβυσσο

και χαζεύω την όμορφη θέα

Κάποτε μια εκτυφλωτική λάμψη

μού καίει ξαφνικά τα μάτια

Πάντα νομίζω ότι μου καίει τα μάτια

Δεν βλέπω

Η λάμψη αιχμαλωτίζει τις βλεφαρίδες μου

και αυτές αντανακλαστικά εκτινάσσονται, μεγαλώνουν

μεγαλώνουν κι άλλο κι άλλο

απλώνονται σαν δίχτυα

και αγκαλιάζουν την άβυσσο

Νικητής και ηττημένος

Περνάω ώρες έτσι εκεί

μην μπορώντας να φύγω.

Algunas veces bordeo el abismo

y me quedo así mirando la vista bella

En algún momento un brillo cegador

me quema los ojos de repente

Siempre creo que me quema los ojos

No veo

El brillo cautiva mis pestañas

y ellas reflexivamente se lanzan, crecen

crecen cada vez más, y más

se extienden como redes

y abrazan al abismo

Ganador y perdedor

Paso horas allí

así sin 

poder 

irme.

ξι.

Δημοσιευμένο στο περιοδικό chimeres .

Red Hot Car

Vagando por las calles de un mundo extranjero Περιπλανιέμαι

στους δρόμους en mi red hot car.

ενός(μπορείτε να κλείσετε και τα αυτιά σας, 1:54ως3:22 ;))

ξ.ένου

κ ό

σ μ

ο

υ

~