τρίπτυχο προσωπικό

Τώρα στη δίνη των δεινών, πόσο θέλω να ξαναπιάσω στα χέρια μου Αριστοτέλη, Τολστόι κι ένα ζεστό ζεστό καφέ... Να μείνω εγώ και το μυαλό μου.


Ahora en este remolino de penas, cuánto necesito retomar en las manos Aristóteles, Tolstói y una taza de café bien caliente... Y sólo quedarme con mi mente.


ξι.


*το τρίπτυχο είναι προσωπικό για τον καθένα
*el tríptico es personal para cada uno.

Τραβάει

Όταν κάτι δεν τραβάει, μην το τραβάς κι εσύ: άστο να φύγει.


Cuando algo no anda, no lo apretes: déjalo irse.


¡Viva la democracia!
ξι.

photo by soup & sunday's Photostream

Εξέλιξη

Όταν η εξέλιξη ανακόπτεται απότομα (εκεί που μπορεί να υπάρξει), τότε σημαίνει τρία πράγματα:
Λογικά: άρνηση.
Επαγωγικά: στασιμότητα.
Μελλοντικά: οπισθοδρόμηση.
ξι.
(η ανάρτηση υπόκειται σε τροποποιήσεις)


Cuando la evolución se detiene bruscamente (donde pueda existir), entonces eso significa tres cosas:
Lógicamente: negación.
Inductivamente: estancamiento.
Posteriormente: retroceso.
(el post estará sujeto a modificaciones)


(σκέφτομαι να αναρτήσω μια σειρά από τέτοιου είδους σκέψεις ~όσες μου βγουν~ που εκ πρώτης θα ταιριάζουν τέλεια με την πολιτική κατάσταση στην χώρα μας, και εκ ...δευτέρης;-) απαντώνται &εφαρμόζονται γενικά σε όλες τις διαπροσωπικές σχέσεις του ανθρώπου)

Χωρίς...

...ελπίδα καμιά εξουσία δεν στέκει. Και για σήμερα ισχύει και πάλι η διατύπωση του Μαρκούζε: "μοναδική ελπίδα της κοινωνίας είναι η ενεργοποίηση όσων έχουν χάσει κάθε ελπίδα". Στην ιστορία, η απόγνωση έχει συχνά αποδειχτεί ισχυρότερη ακόμα κι από την πίστη.

Χέρμπερτ Μαρκούζε δια στόματος Κώστα Βεργόπουλου.
από παλιότερο άρθρο εδώ: http://www.citypress.gr/freesunday/index.html?action=article&article=1706

"Ningún poder puede mantenerse sin esperanza. Hoy día también está en vigor la formulación de Marcuse: "la única esperanza para la sociedad es la activación de aquellos que han perdido toda esperanza". En la historia, la desesperación ha sido muchas veces más fuerte que la fe".
Herbert Marcuse via Costas Vergópulos.
μτφ: ξι.


Καλημέρα & Χρόνια Πολλά (με ελπίδα) :-)

φαινόμενο αντιφατικό

"Ελλάδα: ένα αντιφατικό φαινόμενο με έντονο υπερρεαλιστικό χαρακτήρα" .
Ν.Β. ~η ποίηση στα χρόνια της κρίσης.


"Grecia: un fenómeno contradictorio y de carácter intensamente surrealista" .
N.V. ~la poesía en tiempos de la crisis.

http://www.tanea.gr/vivliodromio/?aid=4667102

ξι.

Είχε τύχει.

..να το διαβάσετε;;

Ενδιαφέρον. Τα λέει ο χρυσόστομος και τα λέει ωραία.

http://www.lifo.gr/mag/features/2728

ξι.

άστρο νετρονίων

Κουβαλάς τώρα τόνους αστρικής σκόνης
Στο πέρασμά σου όλα χάνονται πίσω σου
Χιλιάδες έτη φωτός μακριά από τη Γη
Νεφέλωμα σκόνης. Νεφέλωμα ισορροπιών
Και στο κέντρο, επιθανάτια έκρηξη
Σουπερνόβα μιας παλιάς ζωής
Εσύ η σουπερνόβα
Κι εγώ η αστρική σου σκόνη.


estrella de neutrones

Ahora tú llevas toneladas de polvo astral
Al caminar todo se pierde atrás
A miles de años luz de la Tierra
Nebulosa de polvo. Nebulosa de equilibrios
Y en el centro, una explosión de la muerte
Supernova de una vida vieja
Tú eres la Supernova
Y yo tu polvo astral.

ξ.


Καπου εδω βρισκομαστε. Γιατι τη μνημη, αν δεν την κανεις εσυ παρεα, σε ξεχνα.
Porque si la memoria no la haces compañía, te olvida.



Publicado en la revista / Δημοσιευμένο στο περιοδικό chimeres .

el puerto

Desde el puerto veo los barcos que van y vienen. Y veo a gente con maletas que llegan y parten. Con sueños. Maletas llenas de sueños que están buscando sus viajes oportunos, su lugar, un hogar. Me identifico con la gente.

Luego levanto los ojos y regreso a la ciudad...

ξι.

Εν μέσω κρίσης...

...μού επιτρεπεται να πω τα εξης ασχετα;

Κυριακη σημερα &, σχεδον οπως καθε Κυριακη, αγορασα το Βημα. Μεσα στα ενθετα παρενθετα κι ενα σιντι. Τραγουδια απο τη δεκαετια των έιτιζ. Θα ακολουθησουν αλλα τρια σιντακια. Ωραια. Βαζω το σιντι στο σιντι-πλέιερ και τα ακουω ενα ενα. Καμια δεκαπενταρια, Λοστ ιν δε νάιτ, Ιζ δις λαβ... Κολλαω με το τελευταιο. Δεν περιμενα οτι ενα τραγουδι θα με εκανε να ανατρεξω τοσο ευκολα και τοσο γρηγορα (σχεδον οσο διαρκουσε) στα παλια. Ή μαλλον το περιμενα, για να πω την Αληθεια. Εξαλλου, δεν ηθελα και πολυ... μια σειρα απο πραγματα που εχω κανει τωρα τελευταια (προκειται περι πολυτελειας που κανονικα δεν μου επιτρεπεται αυτη την περιοδο) ηταν αναμενομενο οτι θα εβαζαν και αυτα το χερακι τους: Μια αναγνωση ξανα μετα απο πολυ καιρο της Πολιτειας του Πλατωνα και του Σινταρτα του Έρμαν Έσσε (των πρωτων βιβλιων που διαβασα στη ζωη μου. Σχεδον, πρωτων. Παρεμπιπτοντως, εκτοτε δεν υπαρχει βιβλιο του Έσσε που να μην εχω διαβασει), κατι φωτογραφιες, κατι κασσετες επισης απο τα παλια, δυο τρια σινεμα (μετα απο πολυ καιρο) ηταν αρκετα για να επαναπροσδιορισουν ταυτοτητες και συνειδησεις, να θυμισουν ξεχασμενα ονειρα και διαδρομες. Διαδρομες που αλλες ακολουθηθηκαν και αλλες μπλεχτηκαν εκει καπου στην χαραξη και στην πορεια. Και παραιτηθηκαν. Ή τις ..."παραιτησα".

Και τι δεν θυμηθηκα...ολα τα θυμηθηκα! Βεβαια, δεν ειμαι τοοοοσο μεγαλη. Ειμαι ομως τοσο οσο, καπου στα μισα, ας πουμε. Θυμηθηκα τις σχολες απο τις οποιες περασα. Εννοω τις πανεπιστημιακες. 4 στο συνολο. Τις 2 τις τελειωσα. Γενικα μπορεσα ν' αρχισω πολλα πραγματα αλλα τελειωσα μονο ο,τι μ' αρεσε.

Θυμηθηκα τις σχεσεις μου. Τις φιλικες που ειχα, εχω και ο,τι εχει απομεινει απ' αυτες. Τι εχει απομεινει και τι χαθηκε. Τι χαθηκε ξαφνικα εν μια νυκτι (δυστυχως, εζησα και τετοια. και εννοω "τετοια" αδικα και αδικαιολογητα... του χαμου και της απωλειας, της ανεπιστροφης) και τι χανοταν σταδιακα. Τι χανοταν σταδιακα, με σαρκα και οστα.

Θυμηθηκα και τις σχεσεις μου τις πιο προσωπικες. Δηλαδη τους ερωτες. Θυμηθηκα εναν. Τον Ερωτα με το μαρκαδορο. Με το μαρκαδορο που προθυμοποιηθηκε να μου ζωγραφισει το ποδι οταν κατα λαθος καποιος μου εκαψε το καλσον. Μια νυχτα σε διασκεδαση. Και το ιδιο βραδυ μού χαρισε ενα σκουφο. Ενα σκουφο γιατι εκανε κρυο. Νομιζω οτι εβρεχε κιολας. Τον εχω ακομα. Ειναι σαν καινουργιος. Αυτος ο Ερωτας με ζωγραφιζε για πολλα χρονια. Μεχρι που στο τελος μού εφτιαξε μουστακι και κερατακια και ενα μαυρο δοντι... Ακριβως οπως μουντζουρωναμε καποτε τα προσωπα στα εξωφυλλα της ραδιοτηλεορασης οταν ημασταν παιδια. Μετα μου φορεσε και τον σκουφο! Ομορφια :S Χαρμα ιδεσθαι.

Θυμηθηκα και ολα τα "μη" που ακουγα. Τα ακουγα αλλα δεν τα επραττα. Καθε "μη" που ακουγα, ηταν προσταγμα για μενα να κανω το αντιθετο. Μια χαρα. Δεν μου βγηκε σε κακο (περιεργως). Δηλαδη ψεματα. Μια φορα μού βγηκε σε κακο. Ηταν μια αλλα αρκετη. Αρκετη για να την θυμαμαι και να ζω με αυτη σε ολη μου τη ζωη. Οχι κατι αντικειμενικα (πολυ) τραγικο. Αλλα εξαρταται πώς το βιωνει ο καθενας. Εξαρταται απο τη σοβαροτητα που δινει κανεις στα πραγματα και ...στους ανθρωπους (γουατ?! κι ομως! υπαρχουν ανθρωποι που βλεπουν ελαφρα τη καρδία αλλους ανθρωπους! το ξερω, το ακουτε για πρωτη φορα αυτο αλλα ισχυει). Αρα μαλλον εξαρταται απο το ποσο σοβαρος ειναι ο καθε ενας απο εμας. Εγω ειμαι λιγο σοβαροτερη απ' οτι θα 'πρεπε (δηλαδη, απ' οτι θα ηθελα). Και αυτο δεν ειναι παντα καλο.

Ναι, ωραια ηταν. Θυμηθηκα και τις δουλειες που εχω κανει. Εχω κανει πολλες δουλειες. Μην με ρωτησετε αν ειμαι ευχαριστημενη με αυτη την τελευταια. Την κανω 4 χρονια. Αλλα δεν σημαινει κατι. Μου αρεσει αλλα παντα θα ψαχνω. Και παντα θα ψαχνομαι. Αυτο το ψαξιμο ειναι ισοδυναμο σε αδρεναλινη και ενδιαφερον με το να μεταφραζω υπερρεαλισμο στην Ποιηση! (Τι περιμενατε; οτι θα ειμαι νορμαλ μετα απο τοσα χρονια; Κακως κακιστα)

Τι κι αν περασαν τα χρονια. Τι κι αν συνεχιζουν να περνουν. Εγω παντα θα αγοραζω σεξι μαγιο να φοραω στις παραλιες (ολοσωμα πλεον για να καλυπτουν την κοιλια), παντα θα φοραω αυτα τα καταπληκτικα μαυρα γυαλια ηλιου που ειναι διαχρονικα μεσα στη μοδα (μεγαλα πλεον για να καλυπτουν τις ρυτιδες γυρω απο τα ματια), παντα θα χορευω τρανσακια (ειναι ιδανικη γυμναστικη για να χανεις κανα κιλο), και παντα θα τρεχω στο γυρο της Αθηνας [τι κι αν κανω τα 3,5 χλμ σε μιση ωρα, δηλαδη σε ακριβως οση ωρα κανουν οι δρομεις τα 8 χλμ! Γιατιιιι; διευκρινιζεται στον τιτλο "γυρος της Αθηνας" πως πρεπει κανεις να 'βγαζει' αυτα τα χλμ;; (ντροπη μου)]!

Λοιπον, δεν ηταν ασχημα... Ενας μικρος απολογισμος. Πριν την κριση (και οπως το εννοει ο καθεις). Θα το ξανακουσω το τραγουδι. Καταστροφη.

Ελα μωρε, τι πειραζει. Αυριο ειναι Δευτερα - Αυριο θα γυρισω στην καθημερινοτητα μου. Μεχρι αυριο δεν θα'μαι εδω και θα ξανακουσω το τραγουδι μερικες φορες ακομα. Ειμαι σιγουρη οτι θα θυμηθω κι αλλα. Την αλλη κριση θα την σκεφτω αυριο.

ξι.

υγ: Δεν ξερω γιατι ενα ερωτικο τραγουδι υποκινησε ολες αυτες τις σκεψεις. Πρεπει να παιζει σημαντικο ρολο ο Ερωτας στη ζωη μου.

http://el.wikipedia.org/wiki/Πολιτεία_του_Πλάτωνα

http://el.wikipedia.org/wiki/Έρμαν_Έσσε

οι φωτογραφιες ηταν απο: http://el.wikipedia.org/wiki/Κανταβρία -πηγαιντε στο Αγγλικο λινκ για μορ ινφο

οι κασσετες ηταν απο: http://el.wikipedia.org/wiki/Ξύλινα_Σπαθιά, απο: http://el.wikipedia.org/wiki/Στέρεο_Νόβα, απο: http://el.wikipedia.org/wiki/Ρεμπέτικη_μουσική και απο τα έιτιζ και νάιντιζ (μην με ρωτατε πώς ταιριαζουν ολα αυτα μεταξυ τους. Δεν ταιριαζουν!)

Και καλο Μηνα!

(ξ.)

Memorias - tesoro

Cierto día, una vez adultos, se nos ocurre reencontrarnos a nuestros amigos de juventud. Organizamos una reunión, generalmente en un café o en un restaurante, adonde todos acuden con su pareja, o solos. Nada mejor que sentarse a una mesa con buenos platos y buen vino (y aún mejor, con buenos viejos amigos), y recordar un poco los años en los que se forjó todo lo que somos hoy.
Revivimos los momentos del pasado. Nos acordamos de nuestra adolescencia y de nuestra juventud, de los amores y de las conversaciones infinitas que teníamos por las noches, por las mañanas, nuestros valores fundamentales; compartimos otra vez la inseguridad, y las difíciles y amargas horas que vivimos ciertas noches en vela y tantos días de lluvia, y soñamos de nuevo el futuro...
Después de algunos tragos de café (o de vino), sonreímos y nos damos cuenta de que todos hemos cambiado, pero todos somos prácticamente los mismos. Te estoy mirando a ti y, como si fueses un espejo, me veo a mí, y porque sé que no voy a verte otra vez (quizás nos veamos después de muchos años), guardo tu imagen dentro de mí. Tu imagen es mi yo, mi otro yo, y para mi es el oro de todo el mundo (de todo mi mundo).
y me cantas...
y te canto...

[ Ώρα μηδέν κι εσύ μονάχος τριγυρίζεις
πες μου τι βρίζεις σε ποιον ελπίζεις
στο ίδιο θέμα αγωνίζομαι κι εγώνα πολεμήσω ό,τι με πνίγει
και μου λέει πώς να ζήσω.

Ώρα μηδέν στην θυμωμένη πολιτεία
απόψε δεν μας σώζουνε τ' αστεία.
Ό,τι πιστέψαμε το άρπαξε η μπόρα
όλα τελειώνουν ή αρχίζουν και τώρα.

Τώρα στα μάτια σου ορμάνε παρελάσεις
πώς να περάσεις, να ονομάσεις
όλα τα πράγματα που χρόνια κουβαλάς.
Πώς να προφτάσεις, τι να προφτάσεις
πού να βρεις μέτρα φιλικά να κουβεντιάσεις.

Τώρα στα μάτια σου γυρνάνε παραστάσεις
τα παιδικά σου χρόνια και οι φάσεις
και φορτωμένος με χιλιάδες διαδόσεις
τα όνειρά σου πώς να ξεπληρώσεις.

Γίνεται θόρυβος μα τίποτα δεν μένει, είμαστε ξένοι.
Νύχτες πολύχρωμες κι εγώ να προσπαθώ
να πολεμήσω ό,τι με πνίγει
και μου λέει πώς να ζήσω.

Είναι ο θόρυβος που άλλαξε τον χρόνο
πιο πέρα απ' την χαρά και απ' τον πόνο.
Ό,τι πιστέψαμε το άρπαξε η μπόρα
όλα τελειώνουν ή αρχίζουν και τώρα.

(Στίχοι: Αντώνης Ανδρικάκης, Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος) ]

y crecemos... ξι.