Τρίτο, Μίκης και ζέστη μια Κυριακή με ψιλόβροχο

Τρίτο πρόγραμμα, η αυτοβιογραφία του Μίκη Θεοδωράκη (που έχω εδώ και καιρό πάρει από κυριακάτικη εφημερίδα) και τα καλοριφέρ που μόλις άναψαν να ζεσταίνουν το σώμα σου... δεν το λες και "άσχημα" για μια ψυχρούλα Κυριακή με ψιλόβροχο... Αν βέβαια σου αρέσει η κλασική μουσική, οι βιογραφίες και η ζέστη: )

~Καλησπέρα σας και καλή Μεγάλη εβδομάδα~~

ξι.

Όταν δεν υπάρχεις εσύ,

Γιατί οι κόσμοι δεν συνδέονται 
ενώ όλα συνδέονται με το χάος ;

υπάρχει η απώλεια.

¿Por qué los mundos no están vinculados

mientras todo está vinculado al caos?

(cuando no existes tú, existe la pérdida)

ξι.

In C

In C e In Curved Air la encuentras.
Es tu vida que puede ser tan simple como la sientes como se abre ante ti como la imaginabas y la vivías cuando eras niño. Y es sólo una. Pues, mírala y aprovéchala.

Quimeras

Extraño las noches de escribir
las palabras desconocidas
la música en mis oídos
la verdad de tus ojos
mi primer sueño
dos musas
una carta
Pegaso
y
(a ti).

ξι.

septiembre .dentro.

¿qué haces cuando el mes te mira por encima del hombro?...

;τι κανεις οταν ο μηνας σε κοιταζει με μισο ματι;...

ξι.

(http://aboutt.gr/?lang=gr&q=events&id=e100930)

(.kalo.septemvri.)

melancolía_por WB, algo majestuoso

Algo para Vds. antes de que se vaya el julio...

http://en.wikipedia.org/wiki/William_Basinski

Avant-garde

Ambient music via tape loops.

(2003)

κάτι μικρό πριν φύγει κι αυτός ο ιούλης...

ξι.

Una pausa más

Παλιές καλές εποχές.

Manchester σκηνή. (Madchester)

http://en.wikipedia.org/wiki/The_Stone_Roses

Y un poema magnífico de Mario Benedetti:

De vez en cuando hay que hacer
una pausa
contemplarse a sí mismo
sin la fruición cotidiana
examinar el pasado
rubro por rubro
etapa por etapa
baldosa por baldosa
y no llorarse las mentiras
sino cantarse las verdades.

Pausa.

http://en.wikipedia.org/wiki/Mario_Benedetti

ξι.

Στον απέναντι δρόμο

Κοιτώντας κατά τύχη στον απέναντι δρόμο

Είδα τον εαυτό μου πεταμένο σε μία άκρη

Με τα μάτια συγκεντρωμένα σε μία αχτίδα από έλεος

Ήταν σαν κάποιος να με είχε σκοτώσει και να αποχαιρετούσα τον κόσμο

Κανένα συναίσθημα, απλά μία στιγμή συμβαίνει

Σαν η αγάπη να σβήνει σ' ένα σκληρό φευγαλέο βλέμμα

Η θαυμαστή τάξη καταργείται

Οι άνθρωποι περνούσαν την ώρα που αντίκριζα ένα αδιαπραγμάτευτο φως

Θα συμβεί, θα είναι κάποτε

Οι ώρες μεταβάλλονται σε μια ακατάστατη σκόνη

Και ξαφνικά το βουνό κινείται

Μία φορά πριν όλος κρεμαστείς απ' τη γλώσσα

Viendo por azar la calle de enfrente

Me vi tirado hacia una esquina

Con los ojos fijados en un rayo de misericordia

Era como si alguien me hubiera matado y yo despidiera del mundo

Ningún sentimiento, sólo sucede en algún momento

Como si el amor se apagara en una mirada furtiva y dura

La clase sublime se anula

La gente pasaba al enfrentarme a una luz innegociable

Sucederá; será un día

Las horas se convierten en polvo turbio

Y el monte se mueve de repente

Una vez antes de que tú, todo, te cuelgues de la lengua ξι.

<Στερεο Νοβα>

http://en.wikipedia.org/wiki/Stereo_Nova

Red Hot Car

Vagando por las calles de un mundo extranjero Περιπλανιέμαι

στους δρόμους en mi red hot car.

ενός(μπορείτε να κλείσετε και τα αυτιά σας, 1:54ως3:22 ;))

ξ.ένου

κ ό

σ μ

ο

υ

~

Inside

Encuéntrame en cada latido del corazón,
en cada preocupación,
en tu corazón.
Estoy a tu lado pero tú no me ves...

Βρες με σε κάθε χτύπο της καρδιάς,
σε κάθε ανησυχία,
στην καρδιά σου.
Είμαι δίπλα σου αλλά εσύ δεν με βλέπεις...

Hay una estrella

31 seconds and we're gone from auto sequence start
10 seconds... 4... 3... 2... 1... Ignition and lift-off
There is a star, there is a star
There must be one
Whatever you wish it will be done
And if you believe, the star is always shining.
Cause all you want is a future of love and peace...

Pharao

Εύχομαι μια πολύ-πολύ καλή εβδομάδα σε όλους :-)
ξι.

Luz Casal

«Lo nuestro se acabó y te arrepentirás de haberle puesto fin a un año de amor. Si ahora tu te vas, pronto descubrirás que los días son eternos y vacíos sin mí. Y de noche... y de noche por no sentirte solo, recordarás nuestros días felices, recordarás el sabor de mis besos. Y entenderás en un sólo momento qué significa un año de amor...».

«Ό,τι είχαμε τελείωσε και θα το μετανιώσεις που έδωσες τέτοιο τέλος σε ένα χρόνο αγάπης. Εάν φύγεις τώρα, γρήγορα θα ανακαλύψεις ότι οι μέρες είναι ατέλειωτες και άδειες χωρίς εμένα. Και τα βράδια... και τα βράδια για να μη νιώθεις μόνος θα θυμάσαι τις ευτυχισμένες μας ημέρες, θα θυμάσαι τη γεύση των φιλιών μου και ξαφνικά θα καταλάβεις τι σημαίνει ένας χρόνος αγάπης...».

Η Luz Casal στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Αίθουσα Φίλων της Μουσικής) το Σάββατο 28 Μαρτίου 2009.

Πηγή: http://www.ispania.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=572:luz-casal-megaro&catid=36:mousiki-xoros&Itemid=97
(λίγο μεγάλη δεν βγήκε η πηγή??? γκρμφφφ!)

Απολαύστε: http://www.youtube.com/watch?v=m9EqGp79SZk

Memorias - tesoro

Cierto día, una vez adultos, se nos ocurre reencontrarnos a nuestros amigos de juventud. Organizamos una reunión, generalmente en un café o en un restaurante, adonde todos acuden con su pareja, o solos. Nada mejor que sentarse a una mesa con buenos platos y buen vino (y aún mejor, con buenos viejos amigos), y recordar un poco los años en los que se forjó todo lo que somos hoy.
Revivimos los momentos del pasado. Nos acordamos de nuestra adolescencia y de nuestra juventud, de los amores y de las conversaciones infinitas que teníamos por las noches, por las mañanas, nuestros valores fundamentales; compartimos otra vez la inseguridad, y las difíciles y amargas horas que vivimos ciertas noches en vela y tantos días de lluvia, y soñamos de nuevo el futuro...
Después de algunos tragos de café (o de vino), sonreímos y nos damos cuenta de que todos hemos cambiado, pero todos somos prácticamente los mismos. Te estoy mirando a ti y, como si fueses un espejo, me veo a mí, y porque sé que no voy a verte otra vez (quizás nos veamos después de muchos años), guardo tu imagen dentro de mí. Tu imagen es mi yo, mi otro yo, y para mi es el oro de todo el mundo (de todo mi mundo).
y me cantas...
y te canto...

[ Ώρα μηδέν κι εσύ μονάχος τριγυρίζεις
πες μου τι βρίζεις σε ποιον ελπίζεις
στο ίδιο θέμα αγωνίζομαι κι εγώνα πολεμήσω ό,τι με πνίγει
και μου λέει πώς να ζήσω.

Ώρα μηδέν στην θυμωμένη πολιτεία
απόψε δεν μας σώζουνε τ' αστεία.
Ό,τι πιστέψαμε το άρπαξε η μπόρα
όλα τελειώνουν ή αρχίζουν και τώρα.

Τώρα στα μάτια σου ορμάνε παρελάσεις
πώς να περάσεις, να ονομάσεις
όλα τα πράγματα που χρόνια κουβαλάς.
Πώς να προφτάσεις, τι να προφτάσεις
πού να βρεις μέτρα φιλικά να κουβεντιάσεις.

Τώρα στα μάτια σου γυρνάνε παραστάσεις
τα παιδικά σου χρόνια και οι φάσεις
και φορτωμένος με χιλιάδες διαδόσεις
τα όνειρά σου πώς να ξεπληρώσεις.

Γίνεται θόρυβος μα τίποτα δεν μένει, είμαστε ξένοι.
Νύχτες πολύχρωμες κι εγώ να προσπαθώ
να πολεμήσω ό,τι με πνίγει
και μου λέει πώς να ζήσω.

Είναι ο θόρυβος που άλλαξε τον χρόνο
πιο πέρα απ' την χαρά και απ' τον πόνο.
Ό,τι πιστέψαμε το άρπαξε η μπόρα
όλα τελειώνουν ή αρχίζουν και τώρα.

(Στίχοι: Αντώνης Ανδρικάκης, Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος) ]

y crecemos... ξι.