De un cielo negro sin luna

¿Qué necesitas más, las líneas o las curvas?

¿El remolino o la caminata?

¿La distancia o la proximidad?

¿Relajarte o luchar?

¿La palabra o el silencio?

¿El tú o el yo? 

¿El todo o la nada?

...

o, quizá, ¿toda la nada... de un cielo negro sin luna?

ξι.

Τοποθέτηση

Περνώντας τον δρόμο ο ήλιος έπεσε καταπάνω μου.

Έκλεισα τα μάτια από το εκτυφλωτικό φως.

Μέχρι να περάσω στην άλλη άκρη η ύλη εξαϋλώθηκε.

Το τυχαίο μου καρφώθηκε στον χρόνο.

Για μια στιγμή γίναμε ένα

κι εγώ

ήξερα ξανά ποια ήμουν.

(στον πατέρα μου)

ξι.

Τσάτσος Κωνσταντίνος - Πριν από το ξεκίνημα

 "Το συνηθισμένο είναι να βρίσκεσαι από πριν σφηνωμένος τυχαία κάπου στα πράγματα και για να μη χάσεις την ισορροπία σου και την τάξη σου και την ησυχία που φέρνει η τάξη μαζί της, να κρατιέσαι στην τυχαία σου θέση με φόβο, ντυμένο, το πιο συχνά, το σχήμα της πίστης ή της συντηρητικοτητας ή της ανάγκης. Το ανθρώπινο όμως είναι να αυτοτοποθετεισαι, να αυτοοριζεσαι, να σπαζεις τη φυσικομαθηματικη τροχιά του φαινομένου σου και να γίνεσαι ελεύθερη ουσία. Από το όριο αυτό και πέρα αρχίζει η ευθύνη, η αμαρτία, ο πόνος και η ιστορία μας".

"Όταν ψάχνεις την προσωπικότητα, την χάνεις" ή αλλιώς "Μίμηση".

Με αφορμή το απόσπασμα από κείμενο του Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα που ακολουθεί, έγραψα την ακόλουθη σκέψη περί μιμήσεων, μιμητισμών  και κακέκτυπων τακτικών:

Ενώ στην αρχή της ζωής η μίμηση είναι μέσα στη ζωή (είναι η ίδια η ζωή), μετά ο άνθρωπος καλείται να καλλιεργήσει και να εξελίξει αυτή την πρώτη μίμηση. Αυτή όμως καλλιεργείται και εξελίσσεται μόνο εφόσον το πρότυπο είναι σωστό. Αν η μίμηση γίνεται σε πρόσωπο falso τότε η μίμηση είναι αποτυχημένη πράξη ενός "είναι". Και τα αποτελέσματα, ως ενήλικας πια, είναι πρώτα απ' όλα μια κενή ζωή, μια συνέχεια της πρώτης μίμησης (κακής), που μπορεί να αποβεί και καταστροφική (έβλεπα χθες ένα ντοκιμαντέρ για τον θάνατο του Τζον Λένον: πεπεισμένη από καιρό ότι φυσικά δεν επρόκειτο για δολοφονία από ύπουλα γρανάζια του FBI, αλλά ήταν μόνο το αποτέλεσμα ενός κοινωνιοπαθούς υπερεγώ που ήθελε να γίνει ο Λένον).

Κάπως έτσι το σκέφτομαι.

--

Και ιδού το πρωτότυπο κείμενο:

"Όταν ψάχνεις την

προσωπικότητα, τη χάνεις.

Γι' αυτό υπάρχουν

τόσες μιμήσεις, ιδίως

όταν είναι κανείς νέος:

είναι προσπάθειες

που αποσκοπούν

στο να αποκτήσει κανείς

οπωσδήποτε

την προσωπικότητα

που δεν πρόφτασε ακόμη

να διαμορφώσει μόνος του."

Νίκος Χατζηκυριάκος - Γκίκας

ξι.

 

Μια προσευχή

Να πάρεις τον χρόνο σου.

Δεν κουράστηκες

να σκέφτεσαι ολημερίς κι ολονυχτίς 

τους νεκρούς σου;

Πέρασαν οι σαράντα μέρες 

πέρασε ο χρόνος 

πέρασαν δυο χρόνια

πέρασαν και δέκα ακόμα

-μπορεί και παραπάνω. 

Σου πέσαν μαζεμένα τα τραγικά συμβάντα

τους είδες στον ύπνο σου 

τους έκλαψες όσο έπρεπε 

όσο χρειαζόταν για να εξασφαλίσεις 

την σίγουρη μετάβασή τους 

στην πράσινη βλάστηση

της αντίπερα όχθης.

Μα οι νεκροί σου τώρα

θέλουν κι αυτοί τον χρόνο τους,

δεν νομίζεις;

Είναι εύκολο και γι αυτούς

-θαρρείς-

να τους σκέφτονται όλη μέρα

κι όλη νύχτα;

Θέλουν ένα στοπ

μια παύση

μια λησμονιά προσωρινή 

ν' ακούσουν μια προσευχή

διαφορετική 

απ' την πολύβουη θύμηση

και ίσως τελευταία. 

Κατέβασε το κεφάλι

κι άφησε τα λόγια 

να ξεχυθούν απ' το κεφάλι σου

κράτα για λίγο πίσω την καρδιά

και πες 

"σ' αφήνω λίγο για να ξαποστάσεις

να μαλακώσεις λίγο

να ηρεμήσει το πνεύμα σου

να μαλακώσω κι εγώ

απ' την φρενίτιδα των σκέψεων

και μετά θα σε ξαναπιάσω

πάλι 

απ' την αρχή

να σου μιλάω 

σαν να μην έλειψες

μια μέρα...".

Salvador Dalí - The Sacrament of the Last Supper, 1955

ξι.

Τις νύχτες του υποχρεωτικού εγκλεισμού

Τώρα...τις νύχτες του υποχρεωτικού εγκλεισμού...
θα ξεδιπλώνονται οι σκέψεις μου...θα τρέχουν ολόγυρα...
θ' αγκαλιάζουν το δωμάτιο...θα κατατρύχουν το μυαλό μου...
θ' αρχίζει να δημιουργείται η μορφή σου...θα γεμίζει το δωμάτιο...
θ' απλώνονται τα μάτια σου στους τοίχους...το γέλιο σου στ' αυτιά μου...
θα σου πω όσα δεν πρόλαβα...θα μου πεις ό,τι δεν άκουγα...
το βλέμμα σου σαν χάδι στα μαλλιά μου...
θα κλείνω τα μάτια μου...θα γυρίζω γύρω απ' τον εαυτό μου...
θα ζαλίζομαι...για να σε δω ξανά...
να μαρτυράς την ομορφιά στη ζωή μου...
την ισορροπία...
την ουσία...
την καλή μου την εικόνα...
Τώρα...θα λατρεύω κάθε νύχτα...
κάθε υποχρεωτικό...
κάθε εγκλεισμό...
για να βρίσκομαι για λίγο κοντά σου ξανά...

ξι.

Γιατί να διαβάζουμε τους κλασικούς

Ένα παλιότερο αρθράκι μου σχετικά με τους κλασικούς και την αναγκαιότητα της ύπαρξής τους στη ζωή μας μέσα από τις αναγνώσεις των βιβλίων τους, μπορείτε να βρείτε εδώ.

Εν μέσω πανδημίας, μένουμε σπίτι και διαβάζουμε...όσο μπορούμε περισσότερο, κλασικούς ή/και όχι τόσο κλασικούς. Κρατάμε την επαφή με τον εαυτό μας την οποία τόσο απλά και όμορφα μας τη δίνει η επαφή με τα βιβλία όσο μπορούμε περισσότερο και καλύτερα. 

Κι αυτό θα περάσει αλλά ας βγούμε δυνατότεροι και σοφότεροι απ' αυτή την ιστορία. 

ξι.

Εκπομπές Λόγου

Χθες το βράδυ είδα μια εκπομπή "λόγου" και διαπιστώνω γιατί δεν υπάρχουν πια αυτές οι εκπομπές.
Απλούστατα γιατί όλοι μιλάνε για τον εαυτό τους.

Το ενδιαφέρον σ' αυτές τις εκπομπές είναι το Άλλο και οι κουβέντες -απόψεις- που περιστρέφονται γύρω απ' αυτό.
Τα προσωπικά βιώματα του καθενός όταν μένουν αυστηρά στην επιφάνεια καθόλου δεν απασχολούν τέτοιου είδους εκπομπές.

Αυτή είναι η γνώμη μου.

"Τα θερμά μου συγχαρητήρια" όπως συνηθίζω να λέω στις επιτυχίες μας.

ξι.

ΥΓ: Φυσικά υπάρχουν και λίγες φωτεινές εξαιρέσεις (στο παρόν αναφέρομαι).

Φόρος τιμής

στον Νάνο Βαλαωρίτη.

[...] Αντίο Νάνο

Σε ευχαριστώ και σε αποχαιρετώ και από εδώ αλλά χρησιμοποιώντας μόνο λέξεις και γράμματα. Γιατί στη μνήμη μου θα υπάρχεις πάντα σαν σκέψη και εικόνα, και πάντα θα σε τιμώ και θα σε θυμάμαι αιώνια. Η γνωριμία μου μαζί σου μου έβγαλε τον καλύτερο μου εαυτό σε επίπεδο προσωπικό και συγγραφικό, μακριά από οποιαδήποτε δεσμά και στερεότυπα.

Το «αιώνιος έφηβος» που σου είχε αποδοθεί δεν ήταν ορισμός καθόλου άστοχος ή τυχαίος. Ήταν απόλυτα εύστοχος και ακριβής. Την εφηβεία σου τη μετέδιδες στους γύρω σου με χιούμορ και με την χαρά της ζωής. Και την αιωνιότητα δίκαια την κέρδισες για σένα και μας την χάρισες κι εμάς –κάνοντάς την γρανάζι στο μυαλό μας, φτιάχνοντας πολλά και πλούσια μονοπάτια γνώσης και σοφίας.

Ήταν όλο αυτό, λοιπόν, μια τύχη που μετατράπηκε σε χάρη και χαρά. Κάτι που κράτησα στα χέρια μου με τιμή, και συνεχίζω στο εξής να κουβαλάω με μνήμη και –τρόπον τινά- υποχρέωση ηθική. Και πώς να γίνει αλλιώς άλλωστε…

Η ζωή μας μετά θάνατον είναι τώρα πια εγγυημένη. [...]

Απόσπασμα από το κείμενό μου -φόρο τιμής- στον Νάνο Βαλαωρίτη. 

Μπορείτε να διαβάσετε όλο το κείμενο εδώ.

Stoicism

Lucky me
I have got this exceptional habit and ability and condition
grace and virtue and awareness
-well, I think you can call it stoicism if you like-

to simply forget
about
to
sth

Zena of Citium (334 BC - 262 BC)

ξι.

CAM LOVER, CAM!

Βρώμικα ρούχα λαδωμένα μαλλιά
μονολογώ μοιρολογώ
μάτια θλιμένα πρόσωπα καταθλιπτικά
τρελός κι ημίτρελος
στεγός και άστεγος
τοξικός και τοξικομανής
καθαρός κι ελεύθερος
άνευ ουσίας και άνευ περιουσίας
ο επιούσιος δεν υπάρχει πια
κάθε μέρα όλοι σταυρωνόμαστε
κι από πίσω ταμπέλες με χείλη γυαλιστερά
σε προ(σ) καλούν "CAM Lover CAM
ΓΙΝΕ ΜΕΛΟΣ ΤΩΡΑ!"
Κάθε μέρα όλοι σταυρωνόμαστε
μα ανάσταση καμιά...

ξι.

 ΜΕΤΡΌ Αθήνας, 10-04-2019

Ένα βήμα πριν

Το "ένα βήμα πριν" είναι σαν το τελευταίο. 

Όλες οι αποφάσεις έχουν ήδη 
παρθεί.

ξι.

Σκέψη παλιά

Μια σκέψη λίγο πιο παλιά -αρκετά πρόσφατη φυσικά.

Σ' ένα νοσοκομείο (αλλά και σε μια κρίση γενικότερα) για να επιβιώσεις & να διατηρήσεις την ύπαρξη σου την πνευματική & την ψυχική -αν όλα τ' άλλα είναι ανύπαρκτα ή έστω τείνουν προς την ανυπαρξία- ένα πράγμα μπορείς να κάνεις...: Να διαβάζεις. Σαν ασθενής εφημερίδα, σαν επισκέπτης ποίηση. Αν δε οι "συνθήκες" το ευνοούν, και οι δύο να διαβάζουν ποίηση. Να απαλαίνει έτσι λίγο και να συνειδητοποιείται πάλι το φθαρτό και μάταιο αυτού του κόσμου, χωρίς πόνο όμως και χωρίς θρήνο, με μια μικρή θλίψη μόνο για την φυσική συνέχεια και ροή όλων των πραγμάτων στην γη επάνω τούτη...όπου όλοι και όλα έχουν τελικά μια σειρά... #νοσοκομείο

ξι.

Σαν σε ώμο αλλοτινό

...Όταν ξοδεύεσαι σε χαμένες μέρες και σκέφτεσαι τι κρίμα που άφησες άλλη μια μέρα να περάσει έτσι δίχως χαρά (& πώς με χαρά άλλωστε) και πως οι μέρες περνάνε και πώς περνάνε, και οι εποχές αλλάζουν εντός σου κι εκτός σου...και...και...και... Και τότε έρχεται αυτό το τραγούδι στο μυαλό και γαληνεύεις περίεργα (ξέρεις μέσα σου γιατί)...γιατί είναι μια γαλήνη που όμοια της δεν υπάρχει...και την φέρνεις στο μυαλό σου γιατί στην πραγματικότητα δεν υπάρχει...την φτιάχνεις για να κρατήσει όσο κρατάει το τραγούδι...και κλείνεις τα μάτια, ακούς τους στίχους...ό,τι έκανες κι ό,τι δεν έκανες και ό,τι θα μπορούσες να 'χες κάνει μα ποτέ δεν το έζησες...και έτσι...κάπως έτσι...κρατάς για λίγο το κεφάλι σου έξω απ' το νερό...σαν σε ώμο αλλοτινό...

ξι.

Περί συγγραφής

Την στιγμή της γραφής αγνοείς τη συγγραφή γιατί έχεις στο νου σου το γράμμα.
Μετά έρχεται η λέξη και φεύγει, και ξανάρχεται και ξαναφεύγει, και πάλι έρχεται άλλη λέξη και μετά άλλη κι άλλη κι άλλη, κι έτσι η γραφή γίνεται πια συγγραφή.


~Περί συγγραφής με λίγα λόγια~

 ξι.

Lo obvio se viola

Ayer tuve una conversación con un amigo sobre las cosas increíbles que pasan hoy día y las cuales no podemos comprender ni aceptar. Mi interlocutor que estaba en Europa y más concretamente en Grecia, dijo que no entendía cómo podían (los gobiernos) dejar a sus pueblos así (o sea tan humillados y despreciados, teniendo hambre, pobres, sin casas, con sus pensiones cortadas y los sueldos tan bajos...etc...) y yo, que en aquel momento mi mente viajó instantáneamente a Siria, dije que no podía entender como es posible tener/hacer guerras en el siglo 21. Cosas diferentes o decíamos las mismas cosas? Pues, finalmente coincidimos en la misma opinión... No podíamos aceptar el hecho de que lo obvio se viole.

...y luego nos preguntábamos...pero de modo un poco más filosófico...y más retóricamente...: ¿qué podemos hacer? No es que somos muchos contra pocos. Ni lo contrario: pocos contra muchos. Es que somos todos contra todos y aquí he el problema.

----

Χθες είχα μία κουβέντα μ' έναν φίλο σχετικά με τα απίστευτα πράγματα που συμβαίνουν στις μέρες μας και τα οποία δεν μπορούμε ούτε να καταλάβουμε αλλά ούτε και να δεχτούμε. Ο συζητητής μου που βρισκόταν στην Ευρώπη και πιο συγκεκριμένα στην Ελλάδα, είπε ότι δεν καταλάβαινε πώς μπορούν (ενν. οι κυβερνήσεις) να αφήνουν το λαό έτσι (δηλαδή ταπεινωμένο και παρατημένο, να πεινάει, φτωχό, χωρίς σπίτι, με τις συντάξεις του κομμένες και με μισθούς πείνας κτλ...). Κι εγώ, που το μυαλό μου εκείνη τη στιγμή ταξίδεψε στιγμιαία στη Συρία, είπα ότι δεν μπορούσα να καταλάβω πώς είναι δυνατόν να γίνονται/έχουμε πολέμους τον 21ο αιώνα. Λέγαμε διαφορετικά πράγματα ο καθένας ή μήπως λέγαμε τα ίδια; Τελικά καταλήξαμε στην ίδια άποψη: δεν μπορούσαμε να αποδεχτούμε το γεγονός ότι τα αυτονόητα καταπατούνται. 

Κι έπειτα αναρωτιόμασταν, αλλά με διάθεση περισσότερο φιλοσοφική και ρητορική, "και τι μπορούμε να κάνουμε"; Δεν είναι ότι είμαστε πολλοί εναντίον λίγων, ούτε το αντίθετο: λίγοι εναντίον πολλών. Είναι ότι είμαστε όλοι εναντίον όλων και αυτό είναι το πρόβλημα. 

ξι.

Sueño

El sueño que termina es como el avión que aterriza...
Seguro que otro despegará con nuevo destino.

ξι.

(Βλέπω Claude Lelouch)

Η φλυαρία απειλεί το βιβλίο με εξαφάνιση

Η διάγνωση μιας σύγχρονης «ασθένειας» και κάποιες προτάσεις για «θεραπεία».

Ένα σύντομο κείμενό μου για το βιβλίο και τη μετάφραση στο site www.bookbar.gr.

Για να το διαβάσετε, πατήστε εδώ.

ξι.

con los ojos cerrados (o anti-romanticismo)

Mirar el futuro con los ojos cerrados no es ningún avance... ni tampoco ningún tipo de romanticismo. Con los ojos cerrados sólo tropiezas con el momento, te atascas en el presente, tu futuro se aleja, y el único consuelo es tu pasado cuando quizás en algún momento hayas logrado soñar con los ojos abiertos.

ξι.

de tú o de ud

Si te diriges a alguien de tú o de usted
es algo que no se ve en la palabra

Si te diriges a alguien de tú o de usted
se ve en tu postura hacia él

por toda la vida.

ξι.