Siria

"En el centro de un ojo me descubro;
no me mira, me miro en su mirada.

Se disipa el instante. Sin moverme,
yo me quedo y me voy: soy una pausa. "

pero por desgracia ...

"Si tú me dices "¡Ven!" todo -NO- lo dejo" ...

Una "mezcla" de dos poetas favoritos míos, de Octavio Paz y de Amado Nervo, ya que estos dos poemas se me han ocurrido al oír esta noticia. Y me siento -¡cómo me siento de verdad! y ¡lo siento!- tan responsable.

~Buenas noches~~

Siria

ξι.

Για τον μικρό Τηλέμαχο

Τρέχεις σαν ήλιος να λούσεις μ’ ελευθερία τις μικρές σου τις ανάσες μα χάνεσαι ολάνθιστος μες στου ήλιου σου την φλόγα,

μικρέ μου πολεμιστή.

η μικρή σου φίλη,

ξι.

Homenaje a Costas Balafas

(μια πολύ ωραία άποψη - οπτική για την ασπρόμαυρη φωτογραφία, και το ασπρόμαυρο γενικά)

Γιατί σίγουρα όλοι οι bloggers έχουμε την φωτογραφία μέσα μας, άλλοι απασχολούμενοι αποκλειστικά με αυτήν, επαγγελματικά, και πολλοί άλλοι ερασιτεχνικά, ψάχνοντας στο internet ή τραβώντας στιγμές από την καθημερινότητά μας που θέλουμε να συνοδέψουν όσο γίνεται πιο πιστά τα κείμενά μας, τις σκέψεις μας, τα λόγια μας. &Γιατί όλοι έχουμε εικόνες μέσα μας...
Καλό ταξίδι...

http://www.costasbalafas.gr/ (en griego)
http://www.eikastikon.gr/fotografia/balafas_index_en.html (en inglés)

ξι.

(οι φωτό από την εφημερίδα Τα Νέα, 10-10-2011)

Χάθηκες μέσα σε κάτι άσπρο

Πέθανε ο ποιητής Έκτωρ Κακναβάτος

Πέθανε χθες 9/11/2010, στα 90 του χρόνια, έχοντας ζήσει μία γόνιμη πραγματική και ποιητική ζωή ο Έκτωρ Κακναβάτος. Ο Γιώργος Κοντογιώργης, όπως ήταν το κανονικό του όνομα υπήρξε από τους συνεπέστερους εκπροσώπους τού μεταπολεμικού υπερρεαλισμού.
Ανήκε στον αστερισμό, που τον μοιράστηκε με τους Μάτση Χατζηλαζάρου, Μαντώ Αρβαντινού, Γιώργο Λίκο, Δ. Π. Παπαδίτσα και Μίλτο Σαχτούρη.
Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1920, σπούδασε μαθηματικά και εργάστηκε στην Μέση Εκπαίδευση.
Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, με τις τάξεις τού ΕΑΜ, ενώ, κατά τη διάρκεια τού Εμφύλιου, συνελήφθη και κλείστηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα, με την ποιητική συλλογή «Fuga», το 1943. Το έργο του συγκεντρώθηκε στον τόμο «Ποιήματα: 1943 – 1987» («Αγρα»). Είχε μεταφράσει Τζόϊς Μανσούρ και Μαρσέλ Σβομπ.

Αναδημοσίευση από: http://logotexnika-epikaira.blogspot.com/2010/11/blog-post_10.html

Χάθηκες μέσα σε κάτι άσπρο

Η φλόγα κόρωσε μόλις αγγίξανε δυο σύμφωνα

ο δρόμος στένευε με λέξεις ψόφιες

που μυρίζανε.

Χάθηκες μέσα σε κάτι άσπρο.

Τοίχοι, αφίσες, η πρώτη τού μονόπρακτου:

ΘΑΝΑΤΟΣ ΠΑΝΤΕΠΟΠΤΗΣ.

Σκεφτόμουνα πλάι σε ρουμπινέτα

το πρόβλημα του Αίγισθου:

διαβήτες, Κληταιμήστρες, τρίγωνα

τα τσιγάρα που μου τέλειωσαν

το πρόβλημα της αποχέτευσης

σε διαμερίσματα Ερινύων

το δυσκίνητο λεωφορείο

ΑΝΩ ΛΙOΣΑ-ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ

το κοφτερό τσεκούρι

η μόνη λύση σε Μυκήνες.

Κόφτο λοιπόν να τελειώνουμε
...

αγαπημενος υπερρεαλισμος...

ξ.

septiembre .dentro.

¿qué haces cuando el mes te mira por encima del hombro?...

;τι κανεις οταν ο μηνας σε κοιταζει με μισο ματι;...

ξι.

(http://aboutt.gr/?lang=gr&q=events&id=e100930)

(.kalo.septemvri.)

Industry

Hello,

I' ve been checking my e-mails and I' ve just come across this:

http://www.youtube.com/watch?v=gEVv2Sqc1uU&feature=player_embedded

New World Order,

Global Government,

Total World Domination,

Forced sterilization for population control,

Multi-Billion Dollar Industry...

and so much more. Really interesting to watch this video; and in case it's true -that I'm afraid so- the thing is getting even more interesting and -mostly- even more serious.

Have a nice afternoon, all.

ξι.

Πάντρεψε τον έρωτα με την επανάσταση

«Ήταν τόσο έντονη η ζωή μας, που έκανε για χρόνια ολόκληρα», έγραψε για τη σχέση της με τον Νίκο Μπελογιάννη η Έλλη Παππά- ένα από τα πιο ανήσυχα και μαχητικά πνεύματα του προοδευτικού χώρου που πέθανε προχθές στα 89 της Έλλη και Νίκος. Δύο αγωνιστές της Αριστεράς που παγιδεύτηκαν σε στημένες κατηγορίες για κατασκοπεία. Η ιστορία τους, η πιο ρομαντική ιστορία έρωτα και επανάστασης, διαδραματίστηκε μέσα στο πιο σκοτεινό μετεμφυλιακό κλίμα. Και τερματίστηκε- αλλά δεν έκλεισε- μιαν αυγή του 1952 όταν ο «Άνθρωπος με το γαρύφαλλο» εκτελέστηκε. Η Έλλη Παππά έμελλε να ζήσει άλλα 57 χρόνια, μέχρι που έλειωσε (την Τρίτη) από γηρατειά.

«Είμαι κομμουνίστρια από κούνια», έλεγε η Έλλη Παππά, και κυριολεκτούσε· άσχετα αν μετά το 1990 είχε αποχωρήσει από το ΚΚΕ και αργότερα τα ΄χωνε και στον Συνασπισμό («ώς πότε θα ψάχνεται;»). Η ζωή της ταυτίστηκε με τους κοινωνικούς αγώνες και παρά τις διαψεύσεις που βίωσε, δεν έπαψε να πιστεύει στις πολιτικές δυνάμεις που επιδιώκουν ριζικές κοινωνικές αλλαγές. Προσφυγοπούλα από τη Σμύρνη, μεγάλωσε στον Πειραιά και συνειδητοποιήθηκε χάριη στα μεγαλύτερα αδέλφια της: τον ασυρματιστή Γιώργο και τη Διδώ, την κατοπινή σπουδαία μυθιστοριογράφο Διδώ Σωτηρίου, που ήταν ο «καλός της άγγελος».
Η Έλλη, η πιο ατίθαση της οικογένειας, αψηφούσε τη δικτατορία του Μεταξά από την εφηβεία της. Προσχώρησε με τους πρώτους στο ΕΑΜ, συνδέθηκε με το ΚΚΕ, ανέπτυξε αντιστασιακή δράση στις εργατικές γειτονιές, ανακατεύτηκε με τον παράνομο Τύπο, κι έπειτα έζησε τα Δεκεμβριανά, τις διώξεις του Εμφυλίου, τις πρώτες εκλογές του 1949. Εκείνη την εποχή γνώρισε τον Νίκο Μπελογιάννη- καθοδηγητή του κομματικού μηχανισμού στην Αθήνα. Ήταν «σύζυγος Ιωαννίδη», αλλά ο έρωτας τα σάρωσε όλα. Και την κομματική ηθική[…]

Από την εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

Η συνέχεια στο: http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=4543432

Το 1952 ο σύντροφός της, παρά την παγκόσμια κατακραυγή που είχε οδηγήσει τον Πικάσο να ζωγραφίσει το περίφημο σκίτσο του ανθρώπου με το γαρύφαλλο, οδηγήθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα, ενώ η ίδια γλίτωσε την εκτέλεση την τελευταία στιγμή. Ίσως ο Μπελογιάννης και οι 3 σύντροφοί του που εκτελέστηκαν την ίδια μέρα θα είχαν γλυτώσει από τον θάνατο, αν το κόμμα τους έβαζε τη ζωή των στελεχών του πάνω από την δημιουργία βολικών μαρτύρων. Ο τότε ηγέτης του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης, τον οποίο η κυρία Παπαρήγα σταδιακά αναδεικνύει σε ήρωα, έβγαλε χαφιέ τον Νίκο Πλουμπίδη, τον άνθρωπο που προσφέρθηκε να θυσιαστεί για να σώσει τη ζωή του Μπελογιάννη και λίγο καιρό μετά καθαίρεσε την Έλλη Παπά παρ' ότι ήταν μελλοθάνατη[...]

Από την εφημερίδα LIFO.

Η συνέχεια στο: http://www.lifo.gr/mag/columns/2408

Είμαι άνθρωπος που θαυμάζω και εκτιμώ απεριόριστα την ακεραιότητα στον χαρακτήρα των ανθρώπων και την συνέπεια των λόγων - πράξεών τους. Πιστεύω, σέβομαι και τιμώ τις μνήμες αυτές που χαράζονται μέσα μας και μέσα στο μυαλό μας, και αντίστοιχα πιστεύω, σέβομαι και εκτιμώ αυτούς τους ανθρώπους που σε κάθε ευκαιρία (ή όταν έρθει εκείνη η ώρα) πράττουν τοιουτοτρόπως και αποτίουν φόρο τιμής σε αυτούς που αγωνίστηκαν, πάλεψαν, θυσιάστηκαν. Και δεν ανέχομαι δυο πράγματα: το ψέμα και την υποκρισία.

Ρωτώ, λοιπόν, επειδή όσο κι αν διάβασα τις εφημερίδες και παρακολούθησα τα δελτία ειδήσεων ενδεχομένως να μου διέφυγε... Στην κηδεία της αείμνηστης Έλλης Παππά μίλησε κανείς από το ΚΚΕ; Μπορεί να κάνω και λάθος, αλλά θυμάμαι να είδα μόνο μία δήλωση του Τσίπρα.

Από την άλλη το καταλαβαίνω... πώς μπορεί ο απολυταρχισμός να δεχθεί στους κόλπους του ιδεολογίες, ελευθερίες, ή τοποθετήσεις -μπορεί ρομαντικές, κάποιες φορές- και απόψεις περί του τι ειναι Αριστερά ή του τι θα έπρεπε να σημαίνει Αριστερά. Πώς μπορεί η εκδίκηση να συγχωρέσει το γεγονός μιας πλάτης που ...στρίβει και την παρρησία; Μα και πώς μπορεί η προδοσία να συμβαδίσει με την Αλήθεια, την Προσφορά, με μια Επανάσταση;

Βέβαια το καταλαβαίνω...

Καλημέρα, Καλό Μήνα.

ξι.

Homenaje

...
Απλώς δεν μπορώ να ξεχωρίσω κανένα.
Απλώς είναι όλα αγαπημένα.
http://amediavoz.com/benedetti.htm

...
...
Figuras y rostros, imágenes y memorias, y colores. Y un sabor intenso que se te queda en tu boca, y en tu sangre, y en tus entrañas, y dentro de tu cuerpo. Sí... y una pérdida...
Una de aquéllas de las que hablaba hace un par de meses.
Adiós... y Gracias Poeta del Amor y de la Muerte...
ξeniáδa.

Montevideo, 17-05-2009.

http://en.wikipedia.org/wiki/Mario_Benedetti

enero - febrero, los meses de las pérdidas

Pienso que este enero y febrero han sido -en cierto modo- los meses de las pérdidas (y de los recuerdos, también). Por lo menos, a mis ojos.
Y -sinceramente- les pido a Uds. que me perdonen este clima pesado, pero me gustaría tener el tiempo de escribir unas pocas líneas, antes de que el mes termine.

Σκέφτομαι ότι αυτός ο Γενάρης και ο Φλεβάρης υπήρξαν -κατά κάποιον τρόπο- οι μήνες των απωλειών (και των αναμνήσεων, επίσης). Τουλάχιστον στα δικά μου μάτια.
Και -ειλικρινά- σας ζητώ να με συγχωρέσετε για αυτό το βαρύ κλίμα, αλλά θα ήθελα να προλάβω να γράψω λίγες γραμμές προτού ο μήνας αυτός φύγει.
--------------------------------------------------------------------------------

Danai Stratigopulu
Danai Stratigopulu, artista griega y traductora del poeta chileno Pablo Neruda, falleció el 19 de enero en Atenas a los 96 años de achaques propios de su edad, informó el ministerio de Cultura griego.
Danai Stratigopulu fue profesora de folclore griego en la Universidad de Santiago de Chile, compuso más de 300 canciones y fue autora de diversos libros, además de traducir literatura griega al español, pero se destacó por la traducción de poesía de Neruda al griego.
Nació en 1913 en Atenas y vivió en Francia, estudió ciencias políticas, inició su carrera de cantante popular y colaboró con destacados compositores griegos.
Hacia 1935 interpretó canciones del famoso compositor griego de música moderna Attik (Kleon Triandafilu).
El ministro de Cultura griego declaró en un comunicado que "Danai era una gran dama de la cultura, de las letras y del arte. Aparte de su gran contribución a la canción, Danai se destacó por su obra literaria y poética y fue galardonada por la República de Chile".

Información correspondiente en griego:
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_20/01/2009_299974
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11380&subid=2&tag=8796&pubid=2232771

---------------------------------------------------------------------------------

La muerte no le daba miedo.
"Sólo tengo una tristeza por las cosas que voy a dejar".

Ο θάνατος δεν την φόβιζε.
"Απλώς έχω μια θλίψη για τα πράγματα που θ' αφήσω".
----------------------------------------------------------------------------------

Buen fin de semana a todos.
Καλό σαββατοκύριακο σε όλους.
ξι.
(me gustaría ser como ella)

Gerónimo

*100 años desde su muerte*
Gerónimo fue un jefe de los indios apaches de Norteamérica. Nacido el 16 de junio de 1823 y fallecido el 17 de febrero de 2009, y su nombre en lengua chiricahua fue Goyaałé, que significa «uno que bosteza», nombre que su padre le dio debido a que de pequeño estaba cansado con frecuencia.
En el año 1859 las tropas del gobernador militar de Sonora asesinaron a su mujer, a sus tres hijos y a su madre. Jerónimo juró entonces vengarse y se asoció con Cochise, el jefe de los apaches chiricahua. Juntos atacaron Sonora, donde murieron numerosos soldados enemigos. En los años siguientes se sucedieron los ataques a diversas ciudades mexicanas.
Al morir Cochise, su hijo proclamó a Gerónimo jefe de la tribu. No obstante, en 1876 se lo obligó a ingresar en una reserva india. Jerónimo rechazó permanecer en ese pedazo de tierra árido y se marchó a México en 1885, acompañado de un grupo de guerreros entre los que estaban Chihuahua Mangas (hijo de Mangas Coloradas) y Nachez. A partir de entonces, iba y venía entre ambos lugares, concienciando a su gente de que no debían aceptar estar confinados en una reserva y vivir como prisioneros.
En 1886 se dio la orden de búsqueda y captura contra Gerónimo, con una recompensa de 2.000 dólares. Jerónimo decidió entregarse y fue recluido en la prisión del municipio de Fronteras Sonora en donde se conservan valiosos recuerdos en el museo que hoy lleva su nombre, donde permaneció tres años. Transcurrido este tiempo, fue trasladado a una reserva india en Oklahoma sin que tuviese la ocasión de ver de nuevo a su pueblo. Allí pasó los últimos años de su vida, en los que fue lo que se llamaba por aquel entonces un «indio ejemplar», participando en un desfile presidencial y en la exposición universal de St. Louis. Murió a los 84 años de edad.

Información sacada de la Red: http://es.wikipedia.org/wiki/Gerónimo
Información - artículo de un periódico griego en: http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artid=4502607

ξι.