Saturday, February 9, 2019

Venezuela

La vida no es así, o por lo menos no debería ser así. ¿Qué falta? ¿Qué nos falta? Un montón de valores que la crisis económica hizo que emergieran: falta de humanidad, respeto, consideración y ternura entre nosotros... Y algo más... una falta de seguridad y de obviedad de las cosas necesarias que los políticos que nos gobiernan deberían ofrecernos.
Si volvería? -No...si tuviera la opción. Pero si finalmenente volvería, entonces sí que haría todo lo que he hecho hasta ahora. No me gusta el mundo en el que vivo pero me pongo en el lugar de los otros que sufren. Y eso -personalmente- me mejora... aunque no me alivia la pena de la injusticia que hay en el mundo. Pues entonces ese mejoramiento personal no basta... sufro junto con los demás, soy infeliz e incapaz de ayudar. La tristeza y el dolor de mi próximo es también mi tristeza y dolor.

----
Η ζωή δεν είναι ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. Τι λείπει; τι μας λείπει; -Μια σειρά από αξίες που η οικονομική κρίση ανέδειξε: έλλειψη ανθρωπιάς, σεβασμού, ενσυναίσθησης και αγάπης και στοργής ανάμεσά μας... Και κάτι άλλο ακόμα... την σιγουριά και το αυτονόητο των απαραίτητων πραγμάτων που οι πολιτικοί που μας κυβερνούν  θα έπρεπε να μας παρέχουν.
Αν θα επέστρεφα; -Όχι...αν είχα την επιλογή. Αλλά αν τελικά επέστρεφα, τότε ναι, θα έκανα και πάλι τα ίδια (τουλάχιστον κοιμάμαι με ήσυχη τη συνείδησή μου τα βράδια).
Δεν μ' αρέσει ο κόσμος στον οποίο ζω αλλά μπαίνω στην θέση του άλλου που υποφέρει. Και αυτό -προσωπικά- με κάνει καλύτερο άνθρωπο... αλλά δεν μου απαλύνει τον πόνο την αδικίας που υπάρχει στον κόσμο. Δηλαδή αυτός ο "καλύτερος άνθρωπος" που γίνομαι δεν αρκεί, δεν μου αρκεί... Υποφέρω μαζί με τους άλλους, είμαι δυστυχής και ανίκανη να βιηθήσω. Η θλίψη και ο πόνος του διπλανού μου, είναι και δική μου θλίψη και πόνος.


ξι.


Monday, January 28, 2019

Ένα βήμα πριν

Το "ένα βήμα πριν" είναι σαν το τελευταίο. 

Όλες οι αποφάσεις έχουν ήδη 
παρθεί.

ξι.

Friday, January 25, 2019

Σκέψη παλιά

Μια σκέψη λίγο πιο παλιά -αρκετά πρόσφατη φυσικά.

Σ' ένα νοσοκομείο (αλλά και σε μια κρίση γενικότερα) για να επιβιώσεις & να διατηρήσεις την ύπαρξη σου την πνευματική & την ψυχική -αν όλα τ' άλλα είναι ανύπαρκτα ή έστω τείνουν προς την ανυπαρξία- ένα πράγμα μπορείς να κάνεις...: Να διαβάζεις. Σαν ασθενής εφημερίδα, σαν επισκέπτης ποίηση. Αν δε οι "συνθήκες" το ευνοούν, και οι δύο να διαβάζουν ποίηση. Να απαλαίνει έτσι λίγο και να συνειδητοποιείται πάλι το φθαρτό και μάταιο αυτού του κόσμου, χωρίς πόνο όμως και χωρίς θρήνο, με μια μικρή θλίψη μόνο για την φυσική συνέχεια και ροή όλων των πραγμάτων στην γη επάνω τούτη...όπου όλοι και όλα έχουν τελικά μια σειρά... #νοσοκομείο


ξι.

Tuesday, January 15, 2019

Σαν σε ώμο αλλοτινό

...Όταν ξοδεύεσαι σε χαμένες μέρες και σκέφτεσαι τι κρίμα που άφησες άλλη μια μέρα να περάσει έτσι δίχως χαρά (& πώς με χαρά άλλωστε) και πως οι μέρες περνάνε και πώς περνάνε, και οι εποχές αλλάζουν εντός σου κι εκτός σου...και...και...και... Και τότε έρχεται αυτό το τραγούδι στο μυαλό και γαληνεύεις περίεργα (ξέρεις μέσα σου γιατί)...γιατί είναι μια γαλήνη που όμοια της δεν υπάρχει...και την φέρνεις στο μυαλό σου γιατί στην πραγματικότητα δεν υπάρχει...την φτιάχνεις για να κρατήσει όσο κρατάει το τραγούδι...και κλείνεις τα μάτια, ακούς τους στίχους...ό,τι έκανες κι ό,τι δεν έκανες και ό,τι θα μπορούσες να 'χες κάνει μα ποτέ δεν το έζησες...και έτσι...κάπως έτσι...κρατάς για λίγο το κεφάλι σου έξω απ' το νερό...σαν σε ώμο αλλοτινό...



ξι.

Saturday, January 12, 2019

Περί συγγραφής


Την στιγμή της γραφής αγνοείς τη συγγραφή γιατί έχεις στο νου σου το γράμμα.
Μετά έρχεται η λέξη και φεύγει, και ξανάρχεται και ξαναφεύγει, και πάλι έρχεται άλλη λέξη και μετά άλλη κι άλλη κι άλλη, κι έτσι η γραφή γίνεται πια συγγραφή.


~Περί συγγραφής με λίγα λόγια~


 ξι.

Sunday, July 15, 2018

Lo obvio se viola

Ayer tuve una conversación con un amigo sobre las cosas increíbles que pasan hoy día y las cuales no podemos comprender ni aceptar. Mi interlocutor que estaba en Europa y más concretamente en Grecia, dijo que no entendía cómo podían (los gobiernos) dejar a sus pueblos así (o sea tan humillados y despreciados, teniendo hambre, pobres, sin casas, con sus pensiones cortadas y los sueldos tan bajos...etc...) y yo, que en aquel momento mi mente viajó instantáneamente a Siria, dije que no podía entender como es posible tener/hacer guerras en el siglo 21. Cosas diferentes o decíamos las mismas cosas? Pues, finalmente coincidimos en la misma opinión... No podíamos aceptar el hecho de que lo obvio se viole.

...y luego nos preguntábamos...pero de modo un poco más filosófico...y más retóricamente...: ¿qué podemos hacer? No es que somos muchos contra pocos. Ni lo contrario: pocos contra muchos. Es que somos todos contra todos y aquí he el problema.

----

Χθες είχα μία κουβέντα μ' έναν φίλο σχετικά με τα απίστευτα πράγματα που συμβαίνουν στις μέρες μας και τα οποία δεν μπορούμε ούτε να καταλάβουμε αλλά ούτε και να δεχτούμε. Ο συζητητής μου που βρισκόταν στην Ευρώπη και πιο συγκεκριμένα στην Ελλάδα, είπε ότι δεν καταλάβαινε πώς μπορούν (ενν. οι κυβερνήσεις) να αφήνουν το λαό έτσι (δηλαδή ταπεινωμένο και παρατημένο, να πεινάει, φτωχό, χωρίς σπίτι, με τις συντάξεις του κομμένες και με μισθούς πείνας κτλ...). Κι εγώ, που το μυαλό μου εκείνη τη στιγμή ταξίδεψε στιγμιαία στη Συρία, είπα ότι δεν μπορούσα να καταλάβω πώς είναι δυνατόν να γίνονται/έχουμε πολέμους τον 21ο αιώνα. Λέγαμε διαφορετικά πράγματα ο καθένας ή μήπως λέγαμε τα ίδια; Τελικά καταλήξαμε στην ίδια άποψη: δεν μπορούσαμε να αποδεχτούμε το γεγονός ότι τα αυτονόητα καταπατούνται. 

Κι έπειτα αναρωτιόμασταν, αλλά με διάθεση περισσότερο φιλοσοφική και ρητορική, "και τι μπορούμε να κάνουμε"; Δεν είναι ότι είμαστε πολλοί εναντίον λίγων, ούτε το αντίθετο: λίγοι εναντίον πολλών. Είναι ότι είμαστε όλοι εναντίον όλων και αυτό είναι το πρόβλημα. 

ξι.

Sunday, July 8, 2018

Sueño

El sueño que termina es como el avión que aterriza...
Seguro que otro despegará con nuevo destino.
ξι.
(Βλέπω Claude Lelouch)