Sunday, July 15, 2018

Lo obvio se viola

Ayer tuve una conversación con un amigo sobre las cosas increíbles que pasan hoy día y las cuales no podemos comprender ni aceptar. Mi interlocutor que estaba en Europa y más concretamente en Grecia, dijo que no entendía cómo podían (los gobiernos) dejar a sus pueblos así (o sea tan humillados y despreciados, teniendo hambre, pobres, sin casas, con sus pensiones cortadas y los sueldos tan bajos...etc...) y yo, que en aquel momento mi mente viajó instantáneamente a Siria, dije que no podía entender como es posible tener/hacer guerras en el siglo 21. Cosas diferentes o decíamos las mismas cosas? Pues, finalmente coincidimos en la misma opinión... No podíamos aceptar el hecho de que lo obvio se viole.

...y luego nos preguntábamos...pero de modo un poco más filosófico...y más retóricamente...: ¿qué podemos hacer? No es que somos muchos contra pocos. Ni lo contrario: pocos contra muchos. Es que somos todos contra todos y aquí he el problema.

----

Χθες είχα μία κουβέντα μ' έναν φίλο σχετικά με τα απίστευτα πράγματα που συμβαίνουν στις μέρες μας και τα οποία δεν μπορούμε ούτε να καταλάβουμε αλλά ούτε και να δεχτούμε. Ο συζητητής μου που βρισκόταν στην Ευρώπη και πιο συγκεκριμένα στην Ελλάδα, είπε ότι δεν καταλάβαινε πώς μπορούν (ενν. οι κυβερνήσεις) να αφήνουν το λαό έτσι (δηλαδή ταπεινωμένο και παρατημένο, να πεινάει, φτωχό, χωρίς σπίτι, με τις συντάξεις του κομμένες και με μισθούς πείνας κτλ...). Κι εγώ, που το μυαλό μου εκείνη τη στιγμή ταξίδεψε στιγμιαία στη Συρία, είπα ότι δεν μπορούσα να καταλάβω πώς είναι δυνατόν να γίνονται/έχουμε πολέμους τον 21ο αιώνα. Λέγαμε διαφορετικά πράγματα ο καθένας ή μήπως λέγαμε τα ίδια; Τελικά καταλήξαμε στην ίδια άποψη: δεν μπορούσαμε να αποδεχτούμε το γεγονός ότι τα αυτονόητα καταπατούνται. 

Κι έπειτα αναρωτιόμασταν, αλλά με διάθεση περισσότερο φιλοσοφική και ρητορική, "και τι μπορούμε να κάνουμε"; Δεν είναι ότι είμαστε πολλοί εναντίον λίγων, ούτε το αντίθετο: λίγοι εναντίον πολλών. Είναι ότι είμαστε όλοι εναντίον όλων και αυτό είναι το πρόβλημα. 

ξι.

Sunday, July 8, 2018

Sueño

El sueño que termina es como el avión que aterriza...
Seguro que otro despegará con nuevo destino.
ξι.
(Βλέπω Claude Lelouch)

Wednesday, June 27, 2018

Η φλυαρία απειλεί το βιβλίο με εξαφάνιση

Η διάγνωση μιας σύγχρονης «ασθένειας» και κάποιες προτάσεις για «θεραπεία».
Ένα σύντομο κείμενό μου για το βιβλίο και τη μετάφραση στο site www.bookbar.gr.

Για να το διαβάσετε, πατήστε εδώ.

ξι.

Friday, March 2, 2018

con los ojos cerrados (o anti-romanticismo)

Mirar el futuro con los ojos cerrados no es ningún avance... ni tampoco ningún tipo de romanticismo. Con los ojos cerrados sólo tropiezas con el momento, te atascas en el presente, tu futuro se aleja, y el único consuelo es tu pasado cuando quizás en algún momento hayas logrado soñar con los ojos abiertos.

ξι.

Wednesday, February 28, 2018

de tú o de ud

Si te diriges a alguien de tú o de usted
es algo que no se ve en la palabra

Si te diriges a alguien de tú o de usted
se ve en tu postura hacia él

por toda la vida.


ξι.

Tuesday, February 27, 2018

αγαπητέ φίλε

Αγαπητέ φίλε συνάνθρωπε και συνοδοιπόρε,

πότε θα σταματήσεις να μιλάς για τον εαυτό σου στον γ' ενικό σαν να είσαι βασιλιάς;;

Ή μήπως δεν προβλέπεται, και το πας για μοναρχία;


ξι.

Saturday, February 24, 2018

Λύση

Πολύ στεναχωριέμαι 
με τη λύση 
που είναι 

προσωρινή.


ξι.