Και αφού

με ευχαρίστησε και με αποκάλεσε "συνεργάτιδά" του, μου χάρισε το περιοδικό Οδός Πανός που κυκλοφορεί τον Φεβρουάριο στα βιβλιοπωλεία και που είναι -βασικά- αφιερωμένο στον Νάνο Βαλαωρίτη. 

Τι άλλο να νιώσω περισσότερο από ευτυχία και ηθική ικανοποίηση και χαρά; Αλλά και τι άλλο να πω;!

Μόνο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

ξι.

La importancia de los valores en la vida humana

En el post anterior me preguntaba, ¿dónde exactamente se encuentra la importancia que prestamos a las cosas?

Me explico un poco más. 

Cada cosa tiene su valor (me refiero a la ética y a la moral como parte del sistema filosófico y a esto me referiré a partir de ahora cuando habla del valor en el texto), esto significa que cada cosa tiene un significado, una importancia y viceversa: no hay cosa sin valor, de la misma manera que no hay persona sin cabeza. Pero ¡ojo!, la cabeza debe tener dentro la mente, una mente; una mente que piensa (igual a un valor que está bien valorado). La mente para la cabeza es el valor que damos a las cosas que nos rodean. Entonces, las personas las forman los valores y cuando los valores no existen, es cuando automáticamente no existen las personas. Y si no existen las personas, entonces no existe la sociedad, la comunidad. Bajo estas condiciones (o sea de dicha inexistencia) no puede existir ningún tipo de asociación, ni de ideas ni de personas y es entonces cuando empiezan a vivir alimañas y canallas, es entonces cuando domina el caos, y el Estado se convierte en una "jungla". 

En este momento, Grecia y dentro de esta crisis que vive (vivimos) y que principalmente es una crisis moral, y tal cual empezó la destrucción social, está sufriendo a primera vista una crisis, como las otras de los otros países, ¿no es así?. Sí, esto es muy cierto: es una crisis económica y moral, moral y económica, pero debemos ver un poco más allá y preguntarnos ¿por qué en los otros países que también viven una crisis económica, no hay fenómeno neonazis? En este punto está claro que me refiero al párrafo anterior. Está claro que yo personalmente busco y encuentro la respuesta y la solución en lo susodicho.

Utilizando todo aquello que este gran poeta surrealista Nanos Valaoritis me ha enseñado a través de nuestras conversaciones (tengo el gran honor de decir que es un amigo personal) y a través de las lecturas de sus libros, utilizando además un poco la poesía y la pura fantasía, busco y encuentro la respuesta: ¡que diseñemos cabezas nuevamente! ¡Y que pongamos dentro unas mentes! Mentes que piensan, mentes con antenas, mentes modestas y morales, que entienden, que valoran y que puedan superar a nosotros, los seres humanos. 

Cabezas con cerebros.

Algo cambiará, ¿no?

ξι.

el último absurdo #8

και κλείνω τον Καμύ με 3 προτάσεις της σελίδας 121, εστιάζοντας ιδιαίτερα στην τελευταία:
[...] Μάλιστα, ο άνθρωπος είναι πράγματι αυτοσκοπός. Και αυτός ο ίδιος είναι ο μοναδικός σκοπός του. Αν θέλει να είναι κάτι, πρέπει να είναι σε τούτη τη ζωή. [...]

y concluyo Camus con 3 frases de la página 121, concentrándome en la última:
[...] Además, el hombre tiene fin en sí mismo de veras. Y él mismo es su único fin. Si quiere ser algo, hay que ser en esa vida. [...]

ξι.

lo absurdo #7

σελ. 119:

η κατάκτηση

[...] Έρχεται πάντα μια στιγμή όπου πρέπει να επιλέξει κανείς ανάμεσα στην σκέψη και τη δράση. Αυτό σημαίνει ότι γίνεται άνθρωπος. Τέτοιοι διχασμοί είναι φοβεροί. Μα για μια περήφανη καρδιά δεν υπάρχει μέσος όρος.

Και ακόμη στην ίδια σελίδα λίγο πιο κάτω: [...] Πρέπει να ζει κανείς με τον χρόνο και να πεθαίνει μαζί του ή να παραιτηθεί απ' αυτόν για μια πιο ενδιαφέρουσα ζωή. Ξέρω ότι μπορούμε να συμβιβαστούμε κι ότι μπορούμε να ζήσουμε στον αιώνα μας και να πιστεύουμε στο αιώνιο. Αυτό σημαίνει αποδέχομαι. Αλλά τούτο τον όρο τον απεχθάνομαι και θέλω τα πάντα ή τίποτα. [...]

la conquista

[...] Llega siempre un momento cuando hay que elegir entre la contemplación y la acción. Eso significa hacerse un hombre. Esos desgarramientos son espantosos, pero para un corazón orgulloso no hay término medio.

Y más en la misma página un poco más abajo: [...] Hay que vivir con el tiempo y morir con él o sustraerse a él para una vida más interesante. Sé que se puede conformar y que se puede vivir en el siglo y creer en lo eterno. Eso se llama aceptar. Pero me opongo a este término y quiero todo o nada. [...]

ξι.

(πόσο παλεύω γι' αυτού του είδους την παραίτηση και αποδοχή... πφφ)

(ay cuánto lucho por ese tipo de renuncia y aceptación... pff)

lo absurdo #6

Καμύ, σελ. 103:

ο Δονζουανισμός

[...] Υπάρχουν εκείνοι που φτιάχτηκαν για να ζουν και οι άλλοι που φτιάχτηκαν για ν' αγαπούν... Όλοι οι ειδικοί του πάθους της αγάπης μάς το λένε, δεν υπάρχει άλλη αιώνια αγάπη εκτός από την αγάπη μετ΄εμποδίων. Δεν υπάρχει πάθος χωρίς αγώνα. Μια τέτοια αγάπη δεν τελειώνει παρά με την ύστατη αντίφαση που είναι ο θάνατος.

Πρέπει να είσαι ή Βέρθερος ή τίποτα. [...]

el donjuanismo

[...] Existen los que han nacido para vivir y los que han nacido para amar... Todos los especialistas de la pasión nos lo dicen: no hay amor eterno menos el amor que encuentra obstáculos. No hay pasión sin lucha. Un tal amor no termina sino en la última contradicción, que es la muerte.

Hay que ser Werther o nada. [...]

ξι.

lo absurdo #5

συνεχίζοντας με Καμύ &στην σελίδα 89:

[...] Σε δυο ανθρώπους που ζουν τα ίδια χρόνια, ο κόσμος προσφέρει πάντα την ίδια ποσότητα εμπειριών. Από εμάς εξαρτάται να το συνειδητοποιήσουμε. Όταν νιώθεις, όσο πιο πολύ γίνεται, τη ζωή σου, την επανάστασή σου, την ελευθερία σου, σημαίνει ότι ζεις όσο περισσότερο γίνεται. Όπου επικρατεί η διαύγεια πνεύματος, η κλίμακα αξιών καταντά ανώφελη. [...]

[...] A dos hombres que viven el mismo número de años, el mundo les proporciona siempre la misma cantidad de experiencias. De nosotros depende tener conciencia de ellas. Cuando uno siente, lo más posible, su propia vida, su rebelión, su libertad, entonces eso significa que vive lo más posible. Donde reina la lucidez del espíritu, la escala de valores se inutiliza. [...]

ξι.

lo absurdo #4

στην σελίδα 8ο διάβασα το εξής ωραίο:

[...] Για έναν άνθρωπο χωρίς παρωπίδες, δεν υπάρχει ωραιότερο θέαμα από εκείνο της νόησής του που αντιμετωπίζει μια πραγματικότητα που τον ξεπερνά.

Para un hombre sin anteojeras no hay espectáculo más bello

que el de la inteligencia en lucha con una realidad que lo supera.

Και ακόμη:

Το θέαμα της ανθρώπινης περηφάνιας είναι ασύγκριτο. Όσο κι αν υποτιμηθεί, δεν γίνεται τίποτα. Τούτη η πειθαρχία που το πνεύμα επιβάλλει στο πνεύμα, τούτη η εντελώς φτιαχτή θέληση, αυτό το "πρόσωπο με πρόσωπο", έχουν κάτι το δυνατό και το αλλόκοτο. [...]

El espectáculo del

orgullo humano es

incomparable

. Las depreciaciones no servirán de nada. Esta

disciplina que el espíritu dicta al espíritu, esta voluntad bien armada, este "frente a frente" tienen algo de poderoso y de extraño. [...]

ξι.

lo absurdo #3

(σελ. 79)

[...] Μία από τις μόνες λογικές φιλοσοφικές θέσεις είναι λοιπόν η επανάσταση. Είναι μια διαρκής αντιπαράθεση του ανθρώπου και της θολότητάς του. Είναι απαραίτητη για μια ανέφικτη διαφάνεια. Θέτει, ανά πάσα στιγμή, τον κόσμο υπό αμφισβήτηση. Όπως ο κίνδυνος προσφέρει στον άνθρωπο την αναντικατάστατη ευκαιρία να τη συλλάβει, έτσι η μεταφυσική επανάσταση διευρύνει και τη συνείδηση καθ' όλη τη διάρκεια της εμπειρίας. Αποτελεί τη μόνιμη παρουσία του ανθρώπου μπροστά στον εαυτό του. Δεν προσδοκά, είναι άπελπις. Η επανάσταση αυτή εκφράζει τη βεβαιότητα ενός πεπρωμένου που συνθλίβει, δίχως την καρτερία που θα' πρεπε να το συνοδεύει [...]

[...] Una de las únicas posiciones filosóficas lógicas es, por lo tanto, la rebelión. Es una confrontación perpetua del hombre con su propia oscuridad. Es necesaria para una transparencia imposible. Pone al mundo en duda en cada uno de sus segundos. Así como el peligro proporciona al hombre la irremplazable ocasión de agarrarla, también la rebelión metafísica extiende la conciencia a lo largo de la experiencia. Es esa presencia constante del hombre ante sí mismo. No aspira a nada, pues carece de esperanza. Esta rebelión es la seguridad de un destino aplastante, sin la paciencia que debería acompañarla. [...]

ξι.

lo absurdo #2

(σελ.75-76) ~ Η ΠΑΡΑΛΟΓΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Το κυριότερο τώρα επιτεύχθηκε. Κατέχω μερικές αλήθειες από τις οποίες δεν μπορώ να αποσπαστώ. Αυτό που ξέρω, αυτό που είναι σίγουρο, αυτό που δεν μπορώ ν' αρνηθώ, αυτό που δεν μπορώ ν' απορρίψω, να τι έχει σημασία. [...] Μπορώ ν' αντικρούσω τα πάντα σ' αυτό τον κόσμο που με περιβάλλει, με αντιμετωπίζει εχθρικά ή μ' ενθουσιάζει, εκτός από το χάος, τούτο το τυχαίο που βασιλεύει παντού και τη θεϊκή ισοδυναμία του που γεννιέται από την αναρχία. Δεν γνωρίζω αν ο κόσμος μας έχει ένα νόημα που τον ξεπερνά. Αλλά ξέρω ότι δεν γνωρίζω τούτο το νόημα και μου είναι αδύνατον προς το παρόν να το μάθω. Τι σημαίνει για μένα μια σημασία έξω από τις ανθρώπινες δυνατότητές μου. Μπορώ να κατανοήσω μόνο σύμφωνα με ανθρώπινους όρους. Αυτό που αγγίζω, το άλλο που μου αντιστέκεται, να τι καταλαβαίνω. [...]

LA LIBERTAD ABSURDA

Lo principal está ya hecho. Tengo algunas evidencias de las que no puedo apartarme. Lo que sé, lo que es seguro, lo que no puedo negar, lo que no puedo rechazar, eso es lo que cuenta. [...] Puedo refutar todo en este mundo que me rodea, me hiere o me transporta, salvo ese caos, ese azar que reina en todas partes y esa divina equivalencia que nace de la anarquía. No sé si este mundo tiene un sentido que lo supera, pero sé que no conozco ese sentido y que por el momento me es imposible conocerlo. ¿Qué significa para mí un significado fuera de mi capacidad humana? No puedo comprender sino en términos humanos. Lo que toco, lo que me resiste, eso es lo que comprendo. [...]

ξι.

lo absurdo #1

Τώρα τελευταία το έχω ρίξει στον Καμύ. Ξαναδιάβασα τον "Ξένο", στα ισπανικά αυτή την φορά (ομολογώ, ωστόσο, ότι η ελληνική μετάφραση των Νίκη Καρακίτσου-Ντουζέ και Μαρία Κασαμπάλογλου-Ρομπλέν μού άρεσε πολύ περισσότερο από την ισπανική). Εδώ όμως θα παραθέσω σταδιακά μερικά αποσπάσματα από ένα δοκίμιό του που μόλις τέλειωσα ( τον "μύθο του Σισύφου") και που ξεχώρισα για την αλήθεια που ~ένοιωσα~ ότι κουβάλαγαν.

Το δοκίμιο πραγματεύεται το παράλογο και την σχέση ανάμεσα στο παράλογο και την αυτοκτονία.

(η φωτογραφία είναι για να επιβεβαιώσει αυτό ακριβώς το παράλογο...: να διαβάζει κανείς δοκίμια για το παράλογο και την αυτοκτονία στην θάλασσα! ω ποία λογική! :-p)

(σελ.68) ~ ΕΝΑΣ ΠΑΡΑΛΟΓΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟΣ

Η φιλοσοφική αυτοκτονία

[...] Διαβάζω μόνον αυτές τις διαβεβαιώσεις του Χούσερλ, φαινομενικά παράδοξες, μα που έχουν μια αυστηρή λογική αν παραδεχτούμε όσα προηγούνται: "Αυτό που είναι αληθινό είναι απόλυτα αληθινό, από μόνο του. Η αλήθεια είναι μία, ταυτόσημη με τον εαυτό της, όποια κι αν είναι τα πλάσματα που την αντιλαμβάνονται, άνθρωποι, τέρατα, άγγελοι ή θεοί". Η Λογική θριαμβεύει και σαλπίζει με τούτη τη φωνή, δεν μπορώ να το αρνηθώ. [...]

UN RAZONAMIENTO ABSURDO

El suicidio filosófico

[...] Me limito a leer estas afirmaciones de Husserl, de apariencia paradójica, pero cuya lógica rigurosa se advierte si se admite lo que precede: "Lo que es verdad es verdad absolutamente, en sí; la verdad es una, idéntica a sí misma, cualesquiera que sean los seres que la perciban, hombres, monstruos, ángeles o dioses". No puedo negar que la Razón triunfa y toca el clarín a través de esta voz. [...]

http://es.wikipedia.org/wiki/Albert_Camus

Η μετάφραση στα ισπανικά από εδώ: http://tinyurl.com/6k5a6pv, με πολλές παραλλαγές όμως δικές μου σε αρκετά σημεία.

ξι.